پیامبر اکرم(ص) فرموده‌اند: از مؤمن و مشرک، بر امتم بیمی ندارم… اما درباره‌ی شما می‌ترسم از منافق^۱.

و فرموده‌اند: بر امت خودم از ناحیه‌ی فقر اقتصادی بیم ندارم، اما از سوء تدبیر و جهالت بر آنان نگرانم^۲.

و این دو تا (یعنی جهالت مردم و نفاق عده‌ای) زمانی که با هم جمع می‌شن، نتیجه‌اش اینه که منافق- که در حقیقت کافری هست در لباس اسلام- از جهل توه‌ی مردم، برای نیل به مقاصدش استفاده می‌کنه و با بیانش، که موافق اعتقادات مردم هست، اون‌ها رو در جهت خواسته‌هاش، که همون ضربه زدن به اسلام و اعتقادات امت هست، می‌شورونه.

یعنی همون کاری که معاویه در جنگ صفین کرد و با شعار ان الحکم الا لله و به نیزه زدن قرآن‌ها، توده‌ی جاهل مسلمین رو فریفت و جهاد اون‌ها رو جنگی بر علیه قرآن جلوه داد.

و همون کاری که ابن سعد در کربلا انجام داد و برای تحریک و تحضیض سپاهیانش شعار می‌داد: ای لشگر خدا! قیام کن، بشارت باد تو را به بهشت!^۳ و لشگریان جاهلش، اولاد پیغمبر(ص) رو می‌کشتند با نیت قرب الی الله!^۴

سعی در رفع جهالت خودمون کنیم و در رفع جهالت اطرافیان‌مون بکوشیم.

قوا انفسکم و اهلیکم نارا

.:: خود و خانواده‌ی خویش را از آتش جهنم حفظ کنید (تحریم/۶) ::.

پاورقی‌ها:

۱- انی لا اخاف علی امتی مؤمنا و لا مشرکا؛ امّا المؤمن فینعمه الله بإیمانه، و امّا المشرک فیقمعه الله بشرکه. ولکنی اخاف علیکم کل منافق الجنان، عالم اللسان، یقول ما تعرفون و یفعل ما تنکرون.

من برای امت خود نه از مؤمن می‌ترسم و نه از مشرک؛ زیرا خداوند مؤمن را به‌وسیله‌ی ایمان از خطاها و انحرافات باز می‌دارد و مشرک را به جهت شرکش ریشه‌کن می‌سازد. ولی من درباره‌ی شما از کسی می‌ترسم که در دل منافق و در زبان عالم باشد، آن‌چه را که شما می‌دانید و به آن عمل می‌کنید به زبان می‌آورد و آن‌چه را که شما منکرید (و نمی‌پذیرید) انجام می‌دهد.

.:: نهج البلاغه، نامه ۲۷ ::.

۲- انی ما اخاف علی امتی الفقر ولکن اخاف علیهم سوء التدبیر.

همانا بیم ندارم بر امتم از فقر، ولی بر آن‌ها می‌ترسم از کج فکری و بد اندیشگی.

.:: عوالی اللآلی، ج۴، ص ۳۹ ::.

۳- یا خیل الله! ارکبی و بالجنة ابشری

ای لشگر خدا! قیام کن، بشارت باد تو را به بهشت.

.:: موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص ۳۹۰ ::.

۴- در حدیثی از امام سجاد(ع) آمده: سی هزار نفر در کربلا جمع شدند که فرزند پیغمبر خدا را بکشند و کل یتقربون الی الله بدمه، در حالی‌که همه‌شان به‌وسیله‌ی خون امام حسین(ع) به خداوند تقرب می‌جستند.

.:: بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۹۸ ::.

(1 رأی، میانگین: 5.00 امتیاز از 5)

 Loading ...

• 
• 
• 
• 
• 

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

پست‌های مشابه:
• تصمیم دارم بمیرم!
• رفتن یا نرفتن…