یه قسمتی از حرفای استاد شریعتی را برات می گم:
با شدتی وحشیانه و جنون آمیز٬ آن چنان که قلبم را سخت به درد آورد٬ آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح٬ بی درنگ٬آسمان از روی زمین برم دارد٬ یا لااقل همچون قارون٬زمین دهان بگشاید و مرا در خود فرو بلعد.
اما…نه٬
من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را. من یک *متوسط*بی چاره بودم و ناچار٬ محکوم که پس از آن نیز*باشم و زندگی کنم*
نه٬باشم و زنده بمانم.
و در این وادی حیرت پر هول و بیهودگی سرشار٬گم باشم. و همچون دانه ایی که شور و شوق های روییدن در درونش٬ خاموش می میرد و آرزوهای سبز درونش می پژمرد٬ در برزخ شوم این *پیدای زشت* و آن *ناپیدای زیبا*خرد گردم.
که این سرگذشت دردناک و سرنوشت بی حاصل ماست.
و در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که … *زندگی* نام دارد!

[پاسخ]

جالب است.این جور مواقع همه شروع می کنند به موعظه واین حرفها.بی این که کسی بفهمد واقعا چت شده است.

[پاسخ]

… گاهی باید کمی از زندگی فاصله گرفت … گاهی باید چند روزی یا حداقل چند ساعتی از چرخه زندگی مرخصی گرفت و به گوشه ای نشست و نظاره گر بود … من که می گم می شه … امتحان کن … لذت خواهی برد …
.
.
.
وبلاگت هم باحاله … لذت بردم … داور برحق یاورت

[پاسخ]