نوشته شده توسط: کوثر، در تاریخ:۲۴م, بهمن ۱۳۸۷، تعداد بازدیدها: 58 نفر
شدهام مثل موهای پریشان در باد.
.
هر روز به اسکله میروم
به استقبال صدای بوق کشتیها
و به پیشواز هر آنکه
هیچکس برای دیدنش نیامده
اسکله خالی که میشود از آدمها
شاخه گل را به دست کسی میدهم
که کنار آب ایستاده
و کسی به استقبالش نیامده
و شاخهگلی را به سویم دراز کرده است
هر وقت دیدی بردهاندت بالا و دارند بادت میکنند، بدان که روزگار از دست آویزانت کرده است به قناره که پوستت را بکند…
* صفحهٔ ۴۲
۲۷م بهمن, ۱۳۸۷ در ۱۲:۳۱ ق.ظ
سلام
بچه های کلاس شما، از بی معلمی تالار را روی سرشان گذاشته اند. هفته ای یکبار هم بهشان سربزنید، مشکل حل می شود.
طفلکی ها مانده اند که از کدام درس شروع کنند آن هم بی معلم
این کلاستان را عرض می کنم:
http://www.rahpouyan.com/forum/topic.asp?TOPIC_ID=4721&whichpage=53
[پاسخ]