نوشته شده توسط: کوثر، در تاریخ:۲۱م, بهمن ۱۳۸۷، تعداد بازدیدها: 479 نفر
.
لیلا ساکن ایران نبود و تا آن موقع تجربهی شرکت توی راهپیماییها را نداشت، برای همین آن سال که ایران بودنش مصادف شده بود با ۲۲ بهمن، تأکید داشت راهپیمایی را تجربه کند. از قضا آن سال باران تندی هم میآمد. چترهایمان را برداشتیم و راه افتادیم.
جمعیت که زیاد شد، گفتم: «لیلا! بیا چترهامونو ببندیم». توی آن جمعیت، هم چترها میرفت توی هم، و هم با آن همه فشردگی اصلا دیگر چتری لازم نبود؛ هر لحظه آدم زیر چتر یکی بود. لیلا که بعد از سر دادن شعار «بیست و دو بهمنماه، حق مسلم ماست!» حسابی جو زده شده بود، با شور و هیجان میگفت: «نه! بذار آمریکا بفهمه ما چقدر چتر داریم!»
(6 رأی، میانگین: 4.67 امتیاز از 5)
Loading ...
- پستهای مشابه:
- بدون شرح
- وقتی عدو سبب خیر میشود!
۲۲م بهمن, ۱۳۸۷ در ۱:۴۳ ق.ظ
سلام..
خوشمان آمد!
لیلا یه نوع اسمی هس که باحاله. چتر هم یه نوع حس اطمینان عجیبی بوجود میاره که با بیست و دو بهمن تشدید می شه. آمریکا بر گشته هم یه حس غرور به وجود میاره. نوشتتون با حال، با اطمینان و غرورآمیز بود. تبریک می گم بهار رو..
[پاسخ]
۲۲م بهمن, ۱۳۸۷ در ۴:۰۹ ق.ظ
[پاسخ]
۲۴م بهمن, ۱۳۸۷ در ۱:۵۴ ق.ظ
باعث شعف بود.
[پاسخ]
۲۶م بهمن, ۱۳۸۷ در ۸:۱۱ ق.ظ
رروزی رسیده که منو مسخره می کنی هان؟! :evil: اگه دیگه گذاشتم از چترم استفاده کنیییییییی :twisted:
یادش بخیر
اتفاقآ ۲۲ بهمن، کلی یادت کردم و اون حالت حماسی رو داشتم ولی حیف که راهپیمایی در کار نبود اینجا :mrgreen:
[پاسخ]
۲۶م بهمن, ۱۳۸۷ در ۸:۱۴ ق.ظ
راستی ! با نظر جناب ۱ رفیق، در مورد اسم “لیلا ” موافقم ! :mrgreen:
[پاسخ]
۱۷م بهمن, ۱۳۸۸ در ۸:۲۵ ب.ظ
[پاسخ]