.

دو تا آدم آمده‌اند و دست هم حلقه‌ای کرده‌اند که زیر یک سقف زندگی کنند و خوشی و غم و خواب و خوراک و سختی و راحتی و…، همه چیزشان را با هم یکی کنند. آمده‌اند «با هم» زندگی کنند. بعد هر کدامشان می‌شوند نیمی از پیکری که قرار است نسل بعدش را بسازد.

مقدس‌ترین حالت این پیکر، همان وقتی است که آن دو تا، بعد از مدتی لق‌لق زدن و اصطکاک و سائیده شدن، دنده‌هایشان توی هم چفت می‌شود و ‌می‌شوند لنگه‌ی هم. حالا بعضی‌ها زود چفت می‌شوند و بعضی‌ها چند سالی گیر و گرفتگی دارند. این لنگه‌ی هم شدن هم، مخصوص زن و مرد است و بین مادر و دختر و پدر و فرزند اتفاق نمی‌افتد.

لنگه‌ی هم که می‌شوند رضایت و شکایتشان را از آن پیکر بیرون نمی‌برند. همه‌ی جیرجیرهای دردناک آن چفت شدن را بین خودشان نگه می‌دارند؛ وگرنه هر کدام، کلی دایه‌ی مهربان‌تر از مادر پیدا می‌کند که برای بستن صدای جیرجیرشان، دست می‌اندازند و از هم سواشان می‌کنند…

نام: پست الکترونیک (نمایش داده نمی‌شود):

سایت/وبلاگ:

*اگر پیغامتانخصوصی است، کافی است در متن پیام، کلمه‌ی خصوصی را درج کنید.

[انصراف]