ما سک سک را دوست داشتیم … و خواننده ثابت بودیم … امیدوارم حتی درصدی در این تعطیلی نقش نداشته باشم …

کوثر | ۸۹/۰۳/۲۸ at ۱۰:۰۸

ابدا لطف و توجه شما همیشه مشوق بوده

اَمان از دست حرف بعضی ها (با غیض خوانده شود!)…
باهات موافقم
یه مدت ننویسی برمی گرده رو روالِ عادی
غصه نَخولی ها ، اونوخت منم غصه می خولَم … [broken-heart]

ولی هیچ چیزی جای جملات کوتاه رو نمیگیره ای چه بسا که یه حرف یک خطی حکیمانه اثری داره که در نوشته های بلند نیست
خواهش میکن که همون جملا ت کوتاه که آدم رو ضربه فنی می کنه بنویسید ما منتظریم

همیشه پیگیرش بودم، هرچند هیچ وقت نظری نذاشتم!

کوثر | ۸۹/۰۳/۲۹ at ۱۵:۴۶

ممنون از لطفت. شرمنده…

با عرض سلام

با شناختی که از مطالبی که در وبلاگ می نویسید پیدا کردم، شما شخصیتی اهل فکر و دارای دغدغه در مورد مسایل اجتماع هستید. چند نکته را که از دریافتهای شخصی خودم می باشد طرح می نمایم و علاقه مندم نظرتان را بدانم:

- مطابق تعالیم اسلام در مورد ارتباط زنان و مردان، مرز ارتباط وبلاگی ما بچه های مذهبی کجاست؟ به عبارت دیگر ، در چه سطحی باید بنویسیم؟ زیرا می دانیم که نوشته ها در معرض دید عموم است.
صادقانه بگویم مدتیست در حال فکر روی این موضوع هستم که اصلا نوشتن چیزهایی که از درون می آید (دلنوشته) و به نوعی احساس و عواطف ما را شامل می شود برای غریبه ها از نظر اسلام صحیح است؟ (این مساله فرقی برای دختران و پسران ندارد) این مساله برایم در حد یک نظر است و هنوز دلایل کافی برای رد یا قبول ان پیدا نکرده ام. در حال بررسی ام.
یک مقایسه برایم جالب است و آن اینکه آیا در ارتباط حضوری هم حاضریم مسایل درونی مان را برای هر غریبه ای مطرح کنیم؟ که دقیقا کمتر چنین چیزی اتفاق می افتد. حال آیا در فضای سایبر مجازیم؟ آیا هر غریبه ای حق دارد اسرار لطیف درونی ما را بشنود ؟
خدای نکرده نمی خواهم این صحبت ها تعبیر به تحجر شود. جدا در حال بررسی ام و تطبیق ان با دستورات قرآن و اهل البیت (س).
شاید، بیشتر نوشتن از دردهای اجتماع و مطالب عمومی صحیح تر باشد تا از خود نوشتن که باعث می شود منویات عقلی و عاطفی درونی خود را برای هر فردی در معرض دید قرار دهیم. بنظرم اظهار نظر نامناسب بعضی ها در مورد دلنوشته ها می تواند ورود به حریم خصوصی ما باشد که قداست و حرمت آن با همه نواقصی که برای هرکسی محتمل است واجب است. بنظرم در این مورد هم اگر اسلام کمی مارا محدود کرده است نهایتا گوهر درونی مارا خوب حفظ کرده است.

به نظرم وبلاگ گل دختر که صرفا در سمت و سوی بیان دردهای اجتماع قلم می زند مثال خوبی است.

خواهشمندم نظر خود را مرقوم فرمایید
هرجای این مطلب اگر مناسب درج نبود حذف بفرمایید

کوثر | ۸۹/۰۳/۳۰ at ۰۶:۴۴

سلام. کلیت صحبت‌تون کاملا بجاست و صحیح. در مورد دل‌نوشته، فکر می‌کنم باید تفاوت قائل شد بین دل‌نوشته‌ها. هر دل‌نوشته‌ای رو نمی‌شه الزاما نامناسب نشر دونست. شاید بشه به این مقوله مثل شعر نگاه کرد. اشعار مختلفی منتشر می‌شه و عموما انتشارشون رو نامناسب نمی‌دونن. خیلی از دل‌نوشته‌هایی هم که ممکنه بهش ایراد وارد بشه، محتواشون در قالب همین اشعار منتشر می‌شه و کسی ایرادی متوجه اون مطلب نمی‌کنه. نکتهٔ مهم در این مورد، این هست که اون نوشته، آیا یک نوشته‌ٔ نمادین هست، یا واقعیات درونی فرد هست؟ خیلی از نوشته‌ها زبان حال نویسنده نیست، بیان یک درد هست. این همون نکته‌ای هست که دربارهٔ نوشته‌های وبلاگ مینی‌مال بنده و خیلی وبلاگ‌های دیگه بهش توجه نمی‌شه و گاه از هر نوشته‌ای یک برداشت ظاهری می‌شه و یا مطلب به شخص نویسنده نسبت داده می‌شه.
توضیحات دیگری هم هست که انشالله فرصتی دست بده، ارسال می‌کنم به ایمیل‌تون

سک‌سک رو هیچ‌وقت نخونده بودم ولی با وجود اینکه هیچ‌وقت نوشته‌هاتون از جنس من و طرز فکرم نیست همیشه اینجا رو می‌خونم و جالبه برام خوندن نوشته‌ی کسی که مثل من فکر نمی‌کنه، امیدوارم اینجا مثل قبل بنویسی.
موفق باشی

کوثر | ۸۹/۰۳/۳۱ at ۱۲:۵۷

باعث افتخاره. ممنونم