صفحهٔ ۳۴

طه حسین، ادیب و نویسندهٔ معروف مصری معاصر، در کتاب علی و بنوه داستان مردی را نقل می‌کند که در جریان جنگ جمل دچار تردید می‌شود، با خود می‌گوید چطور ممکن است شخصیت‌هایی از طراز طلحه و زبیر برخطا باشند؟! درد دل خود را با علی (ع) در میان می‌گذارد و از خود علی می‌پرسد که مگر ممکن است چنین شخصیت‌های عظیم بی‌سابقه‌ای بر خطا روند؟ علی به او می‌فرماید:
انک لملبوس علیک. انّ الحق و الباطل لایُعرفان باَقدار الرجال، اِعرف الحق تعرف اهله، و اعرف الباطل تعرف اهله.
یعنی تو سخت در اشتباهی، تو کار واژگونه کرده‌ای. تو به جای این که حق و باطل را مقیاس عظمت و حقارت شخصیت‌ها قرار دهی، عظمت‌ها و حقارت‌ها را که قبلاً با پندار خود فرض کرده‌ای، مقیاس حق و باطل قرار داده‌ای. تو می‌خواهی حق را با مقیاس افراد بشناسی. برعکس رفتار کن! اول خود حق را بشناس، آن‌وقت اهل حق را خواهی شناخت. آن‌وقت دیگر اهمیت نمی‌دهی که چه کسی طرفدار حق است و چه کسی طرفدار باطل، و از خطا بودن آن شخصیت‌ها در شگفت و تردید نخواهی بود.

موارد مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *