جسد

روزها،

ساعت‌ها

چشم دوخته‌ام به سقف

گوش سپرده‌ام به گوشی

به نوتیفی که

مهمان تنهاییم شود و غم را

لحظه‌ای… ساعتی…

از خاطرم ببرد.


موارد مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *