کوثرانه » گنجینه

صفحهٔ ۷۹

کوثر — Tue, 15 May 2012 15:20:52 +0000

هر وقت دیدی برده‌اندت بالا و دارند بادت می‌کنند، بدان که روزگار از دست آویزان‌ت کرده است به قناره که پوست‌ت را بکند…

صفحهٔ ۴۲

کوثر — Mon, 14 May 2012 09:34:57 +0000

مهندس و کارگر آلمانی چه می‌داند هیئتِ امام حسین و بیمهٔ ابوالفضل و بیمهٔ جون و دستِ باوضو یعنی چه. ماشین‌هام را صفر می‌فرستم پیشِ درویش مکانیک، تا پیچ‌شان را باز کند و دوباره با وضو ببندد، با نفَسِ حق‌ش سفت کند پیچ‌ها را از سر… از کارخانهٔ آلمانی‌ش بپرسی، هیچ خاصیتی ندارد این کار، اما وسطِ جاده و بیابان، بچه‌های گاراژ قیدار خاصیت‌ش را بخواهند یا نخواهند، می‌فهمند… اتول هم باید موتورش صدای «هو یا علی مدد» بدهد و چرخ‌ش به عشق بچرخد… گرفتی؟

صفحهٔ ۴۵

کوثر — Sat, 05 May 2012 18:39:42 +0000

ایادی استعمار خواب‌های خیلی عمیق برای شما دیده‌اند؛ خواب‌های خیلی عمیق برای اسلام و مسلمانان دیده‌اند؛ با تظاهر به اسلام، نقشه‌های خطرناکی برای شما کشیده‌اند. شما فقط در سایهٔ تهذیب، تجهیز و نظم و ترتیبِ صحیح می‌توانید این مفاسد و مشکلات را از سر راه خود بردارید و نقشه‌های استعماری آنان را خنثی کنید.

صفحهٔ ۲۰۸

کوثر — Thu, 03 May 2012 02:20:19 +0000

نویسنده باید آینه باشد. آینه اگر زشتی‌ها را بپوشاند و فقط زیبایی‌ها را نشان دهد که دیگر آینه نیست.

صفحهٔ ۲۲

کوثر — Sun, 29 Apr 2012 13:56:10 +0000

بخشی از نامهٔ شهیدسیدحسین علم‌الهدی به خواهر بزرگ‌ترشان:

خواهش می‌کنم این جمله را با دقت بخوان و فکر کن تا عظمت آن را درک کنی: «النّاس نیام، اذا ماتوا انتبهوا» [یعنی] مردم خواب‌اند؛ وقتی که مُردند متنبه می‌شوند، بیدار می‌شوند…
نتایجی که من از این جمله گرفته‌ام به شما ارائه می‌دهم. چه بسا که شما فکر کنید؛ به نتایج عمیق‌تری دست یابید.

«مردم خواب‌اند»

۱- خواب معمولاً در شب است و از خصوصیات شب، تاریکی و سیاهی و ظلمات است.

۲- کسی که خواب است، از وقایعی که در اطرافش اتفاق می‌افتد بی‌خبر است.

۳- کسی که خواب است، از خود نیز بی‌خبر است.

۴- اگر دشمنی داشته باشد، به سادگی [آن دشمن] می‌تواند او را از بین ببرد یا در دام بیندازد.

۵- هنگامی‌که خورشید -که مظهر نور است و روشنایی- طلوع کرد، انسان از خواب بیدار می‌شود.

۶- کلمهٔ «ناس» به کار رفته، به معنای تودهٔ مردم.

۷- چه کسی متنبه می‌شود، بیزار می‌شود، پشیمان می‌شود بعد از آن‌که بیدار شد؟ کسی که می‌فهمد استعدادها و نیروهای بسیار در وجود [ِخود] داشته، سرمایه‌های عظیمی خدا به او عطا کرده و آن‌ها را راکد در عالم خواب و ناآگاهی قرار داده. همانند آب راکدی که می‌گندد و بوی بد می‌گیرد. و در ثانی، کار از کار گذشته و مرگ فرا رسیده و راه بازگشتی نیست…

صفحهٔ ۷۴

کوثر — Tue, 24 Apr 2012 17:37:57 +0000

تا وقتی که میله‌های قفس هست، هر کس می‌تواند ادعا کند که اهل پروازهای بلند است. تا وقتی که میله‌های قفس هست، بندهای مرئی و نامرئی، خواسته و نخواسته و دانسته و ندانستهٔ آدم‌ها، مغفول یا مکتوم یا مستتر می‌ماند؛ حتّی برای خودشان.

صفحهٔ ۲۱۱

کوثر — Mon, 23 Apr 2012 10:35:24 +0000

از امام روایت شده است: «لاتنظروا الی طول رکوع الرجل و سجوده». هیچ‌وقت به طول دادن رکوع و سجود شخص نگاه نکنید؛ یعنی رکوع‌های طولانی و سجودهای طولانی شما را گول نزند، ممکن است این از روی عادت باشد و اگر ترک کند وحشت کند. اگر می‌خواهید بفهمید این شخص چگونه آدمی است، در راستی‌ها و امانت‌ها امتحانش کنید؛ چون امین بودن عادت‌بردار نیست، راست گفتن عادت‌بردار نیست مانند نماز خواندن.

صفحهٔ ۲۱۶

کوثر — Sat, 21 Apr 2012 19:47:35 +0000

می‌بینی؟ ما با توقعات‌مان زندگی می‌کنیم. ما با ذهنیت و پیش‌داوری‌های‌مان با دنیا و آدم‌ها برخورد می‌کنیم.

صفحهٔ ۲۸

کوثر — Sat, 21 Apr 2012 00:50:50 +0000

اهانت به بندهٔ خدا، اهانت به خداست.

صفحهٔ ۴۰

کوثر — Thu, 19 Apr 2012 18:34:16 +0000

[...] اینجا سخن از موقعی است که آدمی در برابر تجربه‌ای سخت قرار می‌گیرد و مرگ بر او مسلم می‌شود و به راستی دست از جهان می‌شوید، با همهٔ دنیا و مافی‌ها وداع می‌کند، همهٔ خودخواهی‌هایش ریخته می‌شود، به پوچی زندگی و آرزوهای زودگذرش آگاه می‌شود… گذشته‌ها هم‌چون خیال از نظر آدمی می‌گذرد… همه پوچ و بی‌معنی می‌نمایند؛ آدم می‌ماند و خدا که ماورای این زمین و زمان است و بقیه بازیچه است، مسخره است، بی‌معنی است…

در این حالت آدمی با دنیا وداع می‌کند، از همه چیز می‌گذرد، خود را به خدا می‌سپرد و آمادهٔ هجرت به دنیای ماورایی می‌شود، از همهٔ خواسته‌ها و آرزوها سبک می‌گردد، گویی در عالم برزخ سیر می‌کند و حالتی خاص و عجیب در او پدید می‌آید که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست…

اکنون اگر به خواست خدا، انسان از عالم برزخ بازگردد، دوباره قدم به جهان مادی بگذارد، و دوباره زندگی را از سر بگیرد، حالات زیر در او به وجود می‌آیند:

۱- احساس شرم از آن همه کودکی، و آن همه آرزوهای بچه‌گانه و خواسته‌های پست که قبلاً داشته است.
۲- احساس این که به عقلی کلی‌تر پی برده و به حقایق بزرگی عملاً رسیده است. بنابراین معیارها در نظر انسان تغییر پیدا می‌کند، از پوچی‌ها و مسخره‌ها صرف‌نظر می‌کند و خواسته‌هایش در بُعدی عمیق‌تر و وسیع‌تر جاری می‌گردد.
۳- احساس این که او و همهٔ او متعلق به خداست. او از همه چیز خود درگذشته است و اگر دوباره به دنیا آمده فقط به خواست و ارادهٔ خدا بوده است. بنابراین او برای خود چیزی و وجودی ندارد، هر چه هست اراده و مشیت خداست و او فقط باید به خاطر خدا و در راه خدا قدم بردارد و سراسر وجود خود را وقف خدا نماید و بس…

این حالات که در تجربه‌ای کوتاه و سریع به انسان دست می‌دهد، با نتیجهٔ سال‌ها عبادت و ریاضت و مطالعه و تحقیق برابری می‌کند، و آن‌چه آدمی را منقلب می‌نماید که انسانی جدید و بازساخته به وجود می‌آورد…

در نبرد معروف سوسنگرد، در تاریخ ۵۹/۸/۲۶، هنگامی که توسط ۵۰ تانک و صدها کماندوی عراقی محاصره شده بودم، چنین حالتی برای من پیش آمد که بسیار مقدس و ملکوتی بود…

صفحهٔ ۳۹

کوثر — Thu, 19 Apr 2012 12:13:53 +0000

انسان مخلوق عجیبی است؛ از لحظه‌ای که چشم به جهان می‌گشاید، همهٔ دنیا را برای خود می‌خواهد؛ همهٔ آمال و آرزوهایش بر محور «من» و «خود» دور می‌زند؛ تصور می‌کند که همهٔ دنیا برای رضای خاطر او و تأمین لذّات او خلق شده است؛ معیارهای او بر اساس مصالح و منافع او تغییر یافته و حق و باطل را بر پایهٔ خودخواهی و مصلحت‌طلبی خود توجیه می‌نماید… تاریخِ جهان، صفحهٔ تمام‌نمای این خصیصهٔ فطری انسان‌هاست.

در دنیا انسان‌هایی نیز یافته می‌شوند که عمق دیدشان با دیگران تفاوت دارد. به لذّات مادی دنیا راضی نمی‌شوند، به مال و جاه و اولاد علاقهٔ چندانی ندارند، به آرزوهای زودگذر دل نمی‌بندند و به طور کلی اسیر دنیا نمی‌شوند؛ ولی در عین حال به «خود» و «من» علاقه‌مندند. «منِ» آن‌ها والامقام است و خواسته‌هایی والا دارد و هیچ‌گاه خود را سرگرم بازیچه‌های دنیا نمی‌کند. آرزوهای آن آسمانی و خدایی است، به بی‌نهایت و ابدیت اتصال دارد و همهٔ دنیا را در برمی‌گیرد. از معراج روح سیراب می‌شود و در بُعدی روحانی و خدایی سیر می‌کند؛ ولی به هر حال رنگی از خودخواهی و خودبینی در آن وجود دارد.

البته هستند معدود کسانی که از این خودخواهی هم می‌گذرند و آن‌چنان در خدا محو می‌شوند که دیگر «خود» و «من» نمی‌بینند و با همهٔ وجود به درجهٔ وحدت می‌رسند…

صفحهٔ ۲۲

کوثر — Wed, 18 Apr 2012 01:17:03 +0000

با خلق خدا حُسن سلوک داشته، نیکو معاشرت کنید و با نظر عطوفت و مهربانی به آنان بنگرید… با بندگان خوب و صالح خدا نیکی کنید. آنان را که عالم‌اند به خاطر علم‌شان، کسانی را که در صراط هدایت‌اند به خاطر اعمال نیک‌شان و آنان را که جاهل و نادان‌اند چون بندگان خدای‌اند، احترام نمایید؛ خوش‌رفتاری کنید؛ مهربان باشید؛ صداقت و برادری داشته باشید. مهذب شوید… کسی که نتواند خود را اصلاح و اداره کند، چگونه می‌خواهد و می‌تواند دیگران را راهنمایی و اداره نماید؟

صفحهٔ ۲۰۹

کوثر — Sat, 14 Apr 2012 20:53:54 +0000

اگر انسان به قوا و نیروهای روحی خودش نرسد، یعنی به بعضی زیادتر برسد و به بعضی دیگر کمتر و آن‌ها را گرسنه نگه دارد، در قوا و نیروهای روحی اختلاف پیدا می‌شود، بی‌نظمی و آشفتگی پیدا می‌شود… زیادتر از حد به قوه‌ای رساندن، او را سرسخت می‌کند، عواقبی ایجاد می‌نماید؛ و اگر به قوه‌ای کمتر از آنچه که احتیاج دارد بدهند، او هم سرسخت خواهد شد و عواقب نامطلوبی ایجاد می‌کند.

صفحهٔ ۱۱۳

کوثر — Thu, 12 Apr 2012 16:05:44 +0000

و من احیاها فکأنمّا احیا النّاس جمیعا (مائده: ۳۲)
هر کس [دلِ] انسانی را زنده کند [و او را از ظلمتِ جهل رهایی بخشد]، گویی همهٔ مردم را حیات بخشیده است.

برای احیاء کردن، نمی‌خواد زیاد راه دوری بریم؛ گاهی ساده‌ترین حرف‌های خوبِ بعضی آدما، شاه‌کلید زندگی بعضی‌های دیگه می‌شه.

صفحهٔ ۴۹

کوثر — Sat, 07 Apr 2012 15:36:52 +0000

این دنیا با تمام زرق و برق ظاهری‌اش، ناچیزتر از آن است که قابل محبت باشد.

صفحهٔ ۲۱۸

کوثر — Sun, 01 Apr 2012 09:30:46 +0000

آدم وقتی در جای خودش نباشد، سرگردان است.

صفحهٔ ۱۵۳

کوثر — Thu, 29 Mar 2012 08:28:56 +0000

تسلیم نشدن در برابر حرف صحیح یا انتقاد درست، درجه‌ای از عناد است.

صفحه ۱۴۳

کوثر — Sun, 11 Mar 2012 03:43:18 +0000

اسلام دین «نیرومندی» است … ویل دورانت گفته است: هیچ دینی به اندازهٔ اسلام، پیروان خودش را به نیرومندی دعوت نکرده است. اسلام می‌گوید قوی و نیرومند باش… از ضعف و ضعیف بدش می‌آید…

قرآن می‌گوید مسلمانان باید آن‌قدر نیرومند باشند که هر جمعیتِ غیرمسلمانی وقتی آن‌ها را می‌بیند، رعبِ آن‌ها در دلشان ایجاد شود برای اینکه خیال تجاوز در دِماغشان خطور نکند.

صفحهٔ ۱۵۳

کوثر — Mon, 05 Mar 2012 20:27:59 +0000

وقتی انگشتِ انتقاد خود را به طرف کسی گرفته‌اید، به چهار انگشتِ دیگر خود نگاه کنید که به طرف خودتان است.

دیپاک ماهندرو

صفحهٔ ۳۸

کوثر — Wed, 29 Feb 2012 19:43:38 +0000

یازده بار جهان گوشهٔ زندان کم نیست
کُنجِ زندانِ بلا گریهٔ باران کم نیست

سامرائی شده‌ام، راه گدائی بلدم
لقمه‌نانی بده، از دستِ شما نان کم نیست

صفحه ۳۶

کوثر — Sun, 26 Feb 2012 02:15:38 +0000

در هیچ دوره‌ای به اندازهٔ دورهٔ ما، علم اسیر و برده نشده است. اسمِ این دوره را نباید عصرِ علم گذاشت، باید عصرِ بردگیِ علم گذاشت، عصرِ اسارتِ علم…

صفحهٔ ۳۰۲

کوثر — Tue, 14 Feb 2012 03:06:15 +0000

شکست‌ها حُسنِ بزرگش این است که انسان را به هوش می‌آورد… انسان را بیشتر به فکر وادار می‌کند و پردهٔ غفلت را از جلوی چشم انسان برمی‌دارد.

صفحهٔ ۳۵۲

کوثر — Mon, 23 Jan 2012 10:13:46 +0000

عفو و گذشت کنید؛
مگر دوست ندارید که خداوند گناهان شما را ببخشد؟!

.
وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا، أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ؟ (نور: ۲۲)

صفحهٔ ۲۵

کوثر — Mon, 09 Jan 2012 03:10:03 +0000

هیچ چیزى جز وجهِ کریم او بقاء ندارد؛ درنتیجه هر چه به احترام او و وجهِ کریم‌اش و به خاطر رضاى او انجام شود، و به نام او درست شود، باقى مى‏ماند؛ چون خود او باقى و فنا ناپذیر است. و هر امرى از امور، از بقاء آن مقدار نصیب دارد، که خدا از آن امر نصیب داشته باشد.

صفحهٔ ۲۰

کوثر — Wed, 04 Jan 2012 18:41:01 +0000

عنصر مقوم انقلاب اجتماعی، تغییر نظام – نه تغییر در نظام- است و این معنا مستلزم نابودی و تغییر افراد و عناصر پیشین نیست؛ بلکه با مرگ نظام ممکن است عناصر و حتی اعضای نظام پیشین، نظیر بسیاری از سازمان‌های اجتماعی در چهارچوب نظام اجتماعی جدید، فعالیت حیاتی نوینی را که عهده‌دار تحقق آرمان‌های اجتماعی جدید است، سازمان ببخشند.

صفحهٔ ۲۳۳

کوثر — Thu, 08 Dec 2011 10:36:41 +0000

- نترس بانو! نترس! آرام باش! رو به خدا کن! اینجاست که پای ارادهٔ ما در برابر مصلحتِ خدا لنگ است و جز توکل، راهی نیست؛ اینجاست که ما عاجزیم از ادراکِ آنچه که خدا می‌خواهد، و بدیهی‌ست ما که زمامِ امورمان را به دستِ شیطان نسپرده‌ییم، خداوند، هرگز زمام امورمان را به دستِ شیطان نخواهد سپرد؛ پس اینجاست که پای ارادهٔ ما، چون لنگ نزده است، ممکن نیست که مصلحتِ خدا در مصیبتی خدایی برای ما باشد…

صفحهٔ ۲۷۱

کوثر — Fri, 02 Dec 2011 18:52:50 +0000

همیشه می‌گفت: بجای اینکه به قبرم بوسه بزنید، گونه‌ام را ببوسید.

صفحهٔ ۱۰۰

کوثر — Sun, 18 Sep 2011 04:31:39 +0000

بیزاری از آدم‌ها، درصورت نگاه کردن به آن‌ها، تقریبا محال است.

.
.

صفحهٔ ۴۹

کوثر — Sat, 10 Sep 2011 10:30:29 +0000

.
سنگی که با پوتین به آن می‌زنیم، بیشتر از شکسپیر دوام می‌آورد.

صفحه ۵۸

کوثر — Wed, 07 Sep 2011 04:42:04 +0000

مه‌تاب خیره به من نگاه می‌کرد. بعد فنجان را از من گرفت. بدونِ این که به داخل آن نگاه کند، همان‌طور که به هم خیره شده بودیم، فال را تفسیر می‌کرد:

این فنجان را یک نفر خورده که خیلی دوست‌داشتنی است… نه! دو نفر خوردند… دو یا شاید هم سه وقتِ دیگر به هم می‌رسند. آن دو نفر… نه! همان یک نفر… آن دو نفر، یک نفرند! شاید هم کم‌تر. چرا این‌قدر از هم دورند؟ در حالی‌که این‌قدر نزدیک‌اند؟

صفحهٔ ۷

کوثر — Sat, 03 Sep 2011 06:49:52 +0000

در حلقهٔ درویش ندیدیم صفایی
در صومعه از او نشنیدیم ندایی

در مدرسه از دوست نخواندیم کتابی
در مأذنه از یار ندیدیم صدایی

در جمع کتب هیچ حجابی ندریدیم
در درس صُحُف راه نبردیم به جایی

در بتکده عمری به بطالت گذراندیم
در جمع حریفان نه دوایی و نه دائی

در جرگهٔ عشّاق روم بلکه بیابم
از گلشن دلدار نسیمی، رد پایی

این ما و منی جمله زعقل است و عقال است
در خلوت مستان نه منی هست و نه مائی

امام خمینی (ره)

صفحهٔ ۴۱

کوثر — Tue, 30 Aug 2011 07:01:42 +0000

یادم هست در ایامی که [آیت‌الله بهشتی] ریاست دیوان عالی کشور را به عهده داشت، یک روز یکی از سران منافقین جلو او را گرفت و در کمال پررویی گفت: تو گمارده‌ای!

از این حرفش به قدری عصبانی شدم که گلن‌گدن اسلحه را کشیدم. گفتم: پدرتو در می‌آرم.

آیت‌الله بهشتی با ناراحتی سر اسلحهٔ مرا داد پایین و گفت: نه، نه؛ چه‌کار می‌کنی آقای حسین‌مردی؟ شما حق همچین کاری رو نداری.

بعد رو کرد به آن منافق و با آن صدای پر از هیبتش گفت: کاملاً درسته؛ ما گماردهٔ اسلام‌ایم، ولی شما گماردهٔ آمریکا و صهیونیست هستین.

صفحهٔ ۵۵

کوثر — Thu, 25 Aug 2011 17:33:42 +0000

فراموشی، شفابخش‌ترین داروی تلخ و تلخ‌ترین داروی شفابخشی است که خداوند ِ خدا آفریده است.

صفحهٔ ۲۵۹

کوثر — Mon, 22 Aug 2011 15:21:32 +0000

در روایاتی از حضرات ائمه معصومین(ع) رسیده که چنین آمده است:

ملائکهٔ خدا در شب قدر فرود آمده و در روی زمین منتشر می‌شوند و بر محافل اهل ایمان رفته بر آنان درود می‌فرستند و بر دعاهایشان آمین می‌گویند تا زمان طلوع سپیده‌دم. و در این شب دعای کسی رد نمی‌شود مگر دعای عاق والدین، قاطع رحم و شارب الخمر و کسی که دشمنی مؤمن در دلش باشد.

افتضاح

کوثر — Fri, 19 Aug 2011 19:00:40 +0000

عمری دل خود سیاه بار آوردم
یک قلب پر از گناه بار آوردم

من قابل اعتنا نبودم ای عشق!
شرمنده‌ام افتضاح بار آوردم

صفحهٔ ۱۰۰

کوثر — Wed, 03 Aug 2011 16:17:59 +0000

شب‌ها، پنجرهٔ روح به سوی خدا باز می‌شود؛ و خدا مثل نسیم، مثل عطر، مثل آواز داوودی، از این پنجره‌ها به درون روح انسان به مهمانی می‌آید و روح را خنک می‌کند، لطیف می‌کند، تسکین می‌دهد، شنوا می‌کند، و اگر نیازی باشد البته که به این نیاز هم پاسخ می‌دهد…

مردمک

کوثر — Sun, 31 Jul 2011 01:55:04 +0000

عیب است بزرگ برکشیدن خود را
از جملهٔ خلق برگزیدن خود را

از مردمک دیده بباید آموخت
دیدن همه‌کس را و ندیدن خود را

سفر ماه

کوثر — Tue, 26 Jul 2011 11:30:07 +0000

اول، زمین تنها بود
زمین تنها بود تا شبی
که خواب دید
یک نفر دارد آوازش می‌دهد،
زمین همان موقع فهمید
اسمش زمین است.

آدمی بود او
که خواهر ِ خود را آواز داده بود به اسم.

دوم، در آغاز ِ آفرینش
روزها، شب بود و شب‌ها، شب!
یک شب که ماه رفته‌بود سفر
خورشید تب کرد و سوخت و سوخت
تا شب، روز شد وُ
روز رو به تاریکی گذاشت.
از همان زمان
عده‌ای گفتند حق با زن است،
مردها خیلی سفر می‌روند.

صفحهٔ ۲۶۱

کوثر — Fri, 15 Jul 2011 14:42:39 +0000

بلدوزر آمد و رد شد. از فلکه هم جلوتر رفت و شروع به کار کرد. بلدوزر که رفت، عراقی‌ها فکر کردند همهٔ نیروهای ما رسیده‌اند. در همان موقع پا به فرار گذاشتند. راننده هم با خیال راحت به کار پرداخت.

نزدیکی صبح فلکه دست ما افتاد. نیروها به فلکه رفتند. عراقی‌ها فرار کرده بودند. راننده بلدوزر از بچه‌ها پرسیده بود که چرا شما به من تیراندازی می‌کردید؟ گفتند ما به طرف تو تیراندازی نکردیم، عراقی‌ها بودند. ما این طرف فلکه بودیم و تو داخل عراقی‌ها بودی.

راننده بلدوز افتاد و حالش به هم خورد! علی‌پور شانه‌هایش را مشت و مال داد. آهسته آهسته به خودش آمد و گفت: حضرت عباسی اگر دیشب می‌فهمیدم، سکته می کردم.

سفرهٔ زنبورها

کوثر — Mon, 04 Jul 2011 14:58:50 +0000

می‌روم تو نخ ِ شاگردِ قهوه‌خانه، که چه‌جور به سرعت از سر ِ چشمه، آب مهیا می‌کند و ابر و پودر ِ شوینده می‌آورد، تا موتر را برای بار ِ سوم بشوید. در هر قهوه‌خانه‌ رسم بر همین است، که فی‌الفور موتر ِ کرولا، اعنی مسافرکش را می‌شویند. نگاه‌ش می‌کنم. همان‌طور که فرز، پودر را توی سطل می ریزد و هم می‌زند، ناگهان آرام می‌شود و میخ‌کوب می‌ایستد. سطل ِ آب را که برداشته است، روی زمین می‌گذارد و به سپر و رادیاتور ِ موتر نگاه می‌کند. جلو می‌روم، ازش می‌پرسم که چرا یک‌هو خشک‌ش زد. با دست روی سپر را نشان‌م می دهد. آرام می‌گوید:

سیر کن! دارند از جانورهایی که چسب شده‌اند این‌جا، می‌خورند… زنبورها را می‌گویم… خدا را خوش نمی‌آید، آب بریزم به سفره‌شان…

دست‌پخت خدا

کوثر — Thu, 30 Jun 2011 12:21:23 +0000

خدا داشت تماشایش می‌کرد. بعد گفت: «چه اخلاق شگرفی داری» [انّک لعلیٰ خلُق عظیم] انگار که از دست‌پخت خودش در شگفت مانده باشد…

بعثت

کوثر — Thu, 30 Jun 2011 01:54:02 +0000

و باز تو مرا مبعوث می‌خواهی! برانگیخته! ای رسول اقلیم کوچک خودم، و باز من می‌گریزم. از تمام آن چه مرا به نام تو می‌خواند. من می‌ترسم. من از لرزش بعد از فرود واژه می‌ترسم.

از حرا فرود آمد. به خانه رفت. گفت: «برد بیاورید تا خود را بپوشانم» می‌لرزید، و می‌لرزید، چنان‌که بید در باد. باز صدایش کردی: «ای جامه به خود پیچیده! برخیز!»

من می‌ترسم. از لرزش بعد از فرود واژه می‌ترسم. از این که دیگر نگذاری لای جامه‌های به خود پیچیده‌ام بمانم. از این که بخواهی برخیزم. من می‌خواهم بخوابم. لای لایه‌هایم. من از برخاستن می‌ترسم.

تو مرا مبعوث می خواهی. برانگیخته! رسول اقلیم کوچک خودم! و من می‌گریزم، از تمام آن‌چه مرا به نام تو می‌خواند.

علی ِ من

کوثر — Thu, 23 Jun 2011 12:53:12 +0000

مامانی جواب سلام مه‌تاب را داد. مه‌تاب سرش را تکانی داد. مامانی آب‌شار موهای قهوه‌ای را دید. نمی‌توانست با مهتاب تند حرف بزند. آهی کشید و پرسید:

- علی ِ من کجاست، دختر؟

مه‌تاب هم آهی کشید. گردن کج کرد و با همان لحن جواب داد:

- نمی‌دانم علی ِ من کجاست!

چیزی که راجع به کتاب خیلی حال می‌ده

کوثر — Sun, 19 Jun 2011 14:10:53 +0000

چیزی که راجع به کتاب خیلی حال می‌ده اینه که وقتی آدم کتابه رو می‌خونه و تموم می‌کنه دوس داشته باشه نویسنده‌ش دوستِ صمیمیش باشه و بتونه هر وقت دوس داره یه زنگی بهش بزنه.

حکایت «علی و حوضش»

کوثر — Tue, 14 Jun 2011 13:23:05 +0000

عالِمی بر سر منبر، مجلس می‌گفت و برای نوشیدن آب کوثر که ساقی آن علی(ع) است، شرایط بسیار سختی را برمی‌شمرد. چون سخن را در این معنی به پایان برد، یکی از حاضران برخاست و گلایه‌مند گفت:
«ای شیخ! اگر این‌ها که می‌گویی راست باشد، پس در روز محشر، علی می‌ماند و حوضش!»

تند نرو!

کوثر — Fri, 10 Jun 2011 16:37:09 +0000

مبادا… به آب نرسیده لخت بشی!

کاوهٔ کردستان

کوثر — Tue, 07 Jun 2011 22:21:47 +0000

در تهران ما را به فرماندهی کل سپاه، محسن رضایی، معرفی کردند. داخل اتاق رفتیم. چهار نفرمان با هم بودیم. آقای رضایی فکر کرد من محمود کاوه هستم. رو به من کرد و گفت: کاوهٔ کردستان را می‌خواهم.

محمود کاوه گفت: من کاوهٔ کردستان هستم.

رضایی خنده‌ای کرد و گفت: کاوه‌ای که این‌قدر در کردستان سر و صدا به پا کرد، تو هستی؟

شهید کاوه آن زمان خیلی کم سن و سال بود. نوزده سال بیشتر نداشت!

همنشین ِ درهٔ گل زرد

کوثر — Thu, 02 Jun 2011 18:50:43 +0000

حاجیه زهرا، همسر میرزا محمود، معلم خوبی بود؛ مهربان و صبور. از دردهای زن مسلمان خبرها داشت؛ اما چطور می‌توانست این دردها را به فکر و روح روح‌اللهِ ده دوازده ساله منتقل کند و زخمی شفاناپذیر در قلب او ایجاد نکند؟ چطور می‌توانست؟

- روح الله جان، مادرت از زندگی راضی است؟

- راضی؟ هیچ مرد درست‌کاری از این زندگی راضی نیست چه رسد به زن درست‌کار.

همسر میرزا محمود ناگهان مات شد به روح الله. انگار که شک کرده بود در درست شنیدن. شاید این جمله را از آسمان شنیده بود، از سقف؛ نه از دهان طفلی به چنان سن و سال.

- چه گفتید روح الله خان؟

- عرض کردم درد آن‌قدر زیاد است که هیچ آدم مؤمنی برکنار نمی‌ماند.

- این حرف‌ها را از صاحبه خانم یاد گرفته‌اید؟

- عمه جان حرف یاد من نمی‌دهد؛ تفکر در تنهایی را به من آموخته است؛ که حالا خودش هم از این کاری که کرده پشیمان شده است.

- حق دارد پشیمان بشود. چرا باید به طفلی که زمان بازی اوست و نهایت، یاد گرفتن خواندن و نوشتن، نماز و قرآن و قدری مقدمات، تفکر در خلوت را بیاموزند؟ این خلوت‌نشینی، آیا کودکی و نوجوانی تو را تباه نمی‌کند روح الله خان؟

- بعضی چیزها تباه می‌شود تا بعضی چیزها ساخته شود.

- پناه بر خدا! پناه بر خدا! این حرف هم محصول تفکر در تنهایی است؟

- بله حاجیه خانم… آنجا، بالای کوه، زیر قلعه، دره‌ای است که می‌شناسیدش.

- درهٔ گل‌زرد؛ اسمش را شنیده‌ام.

- آنجا، در تنهایی، حال غریبی به انسان دست می‌دهد.

- من… من از شما می‌ترسم روح‌الله خان! شما مثل مردان بزرگ حرف می‌زنید و زود است، خیلی زود، که این‌طور حرف بزنید. من می‌ترسم که این‌گونه رشد، شما را بسوزاند.

- نه… اگر رشدی در کار باشد، این نوع رشد، هیچ نمی‌سوزاند؛ چون من کنار چشمه، آب خنکی که آن بالا هست می‌نشینم و می‌اندیشم؛ کنار جوی آب خنک و پونه‌های سرد خوش‌بو…

- شما، با این شور و حالی که دارید، شاید که شاعر شوید.

- ممکن است؛ اما کارهای دیگر را بیشتر از شعر گفتن دوست دارم. دلم می‌خواهد یک روز همهٔ روستاییان را دور هم جمع کنم، تفنگ به دستشان بدهم، اسب برایشان تهیه کنم و، مثل یک قشون بزرگ، راهشان بیندازم بروند همهٔ خان‌ها را بگیرند و همهٔ آن‌هایی را که آن بالای بالا نشسته‌اند و به مردم زور می‌گویند…

- هیس! اگر قبل از آن روز، کسانی حرف‌های شما را بشنوند، دیگر هرگز آن روز نخواهید رسید.

خودمان هم عقل نداریم؟

کوثر — Wed, 01 Jun 2011 04:51:06 +0000

روزها، از کلهٔ سحر، می‌دوید به دیدار ملا ابوالقاسم، پس مدتی را در خدمت آقا شیخ جعفر و میرزا محمود می‌گذراند، [...] و نه سال بیش نداشت -یا این حدود- که خواندن و نوشتن فارسی را یاد گرفت، با زبان عرب آشنا شد، به «مقدمات» ورود کرد و در میان بهت آموزگارانش، مطالعهٔ بسیار صبورانهٔ «آداب المتعلمین» را آغاز کرد.

ملا ابوالقاسم، اما، روح‌الله را چندان که باید تاب نیاورد. پرسش‌های آن طفلکِ ده‌ساله عذابش می‌داد و چیزی به عقلش نمی‌رسید، الا اینکه پیوسته بگوید: «فرزند! ما از مصلحت خدا چه خبر داریم؟» و پیوسته بشنود: از مصلحت خودمان چطور؟ از مصلحت خودمان هم خبر نداریم حاج‌آقا؟ خودمان هم عقلمان نمی‌رسد که رعیت نباید شلاق بخورد؟ خان‌ها نباید بچه‌ها را به کار ِ کُشنده وادارند؟ [...]

عاقبت ملا ابوالقاسم، عبا و عمامه پوشید و به راه افتاد. آمد به خانهٔ روح‌الله و نشست به سخن گفتن از زمین و زمان تا به آنجا برسد که به صاحبه خانم بگوید: همشیره، غرض از مزاحمت این است که بگویم حقیر، دیگر از پس پرسش‌های این بچه برنمی‌آید…

دانایانِ مردد ِ شورشی

کوثر — Sat, 28 May 2011 08:05:11 +0000

.
مردانی که خودشان را دانا می‌دانند، اغلب هنگام فرمان دادن مرددند و موقع فرمانبری، شورشی می‌شوند.
فرمان دادن را نوعی خجالت می‌دانند و فرمانبرداری را شرم.