شاعرِ زورکی، از آن روز دیگر زور نزد. دیگر آب نبست. کلمه‌ها را مشت و مال نداد نرم‌شان کند… شاعر زورکی دیگر شعر نگفت.

© کوثر در کوثرانه | 6 نظر | برچسبها: جریان سیال ذهن, داستانک, شعر, هذیان

چند ثانیه بعد، مادر چادربه‌سر وارد می‌شود. کتاب را که دستش می‌بینم، می‌خندم و می‌گویم: «بالاخره اومد؟»

همشهری داستان را از مادر می‌گیرم و کنار تلفن می‌نشینم. ۱۸۱۸ را شماره می‌گیرم و به جلد همشهری نگاه می‌کنم. شمارهٔ تلفنی که قبضش را باید پرداخت کنم وارد می‌کنم. شماره تکرار می‌شود. مربع را فشار می‌دهم. برای پرداخت قبض، شمارهٔ یک را وارد می‌کنم. صدای ضبط شدهٔ زنی ازم می‌خواهد کمی صبر کنم و بعد موسیقی کوتاهی پخش می‌شود. گوشی را بین گوش و شانه‌ام نگه می‌دارم و همشهری را از داخل کاورِ نایلونی‌اش در می‌آورم. به دو کارت پستالِ هدیهٔ نوروزِ همشهری نگاه می‌کنم. اولی ساده و دلنشین است و دومی با آن رنگ قرمزش هیچ چنگی به دل نمی‌زند. با خودم فکر می‌کنم طرح و رنگش چقدر با «گروه مجلات همشهری» نامتجانس است.

از آن طرفِ گوشی دیگر صدایی نمی‌آید. اولین بار است می‌خواهم تلفنی قبض را پرداخت کنم؛ فکر می‌کنم شاید همهٔ این انتظارِ بی‌صدا هم جزئی از روندِ طبیعیِ پرداخت باشد. صفحه‌های تبلیغات همشهری داستان را رد می‌کنم و می‌رسم به فهرست. یادداشت سردبیر صفحهٔ ۳۴ است. تا صفحهٔ ۳۴ را پیدا کنم، چند بار فید فاطمه از ذهنم می‌گذرد: «اعتراف می‌کنم ۷۰ درصد انگیزهٔ من از خرید مجلهٔ داستان همشهری، خوندن یادداشت سردبیر، نفیسه مرشدزاده ست.»

گوشی هنوز دستم است و صدایی از آن طرف شنیده نمی‌شود. شروع می‌کنم به خواندن یادداشت سردبیر. چند خط که می‌خوانم گوشی را از روی شانه برمی‌دارم. باید دوباره تماس بگیرم. این فکر چند بار در چهاردیواری کوچک ذهنم، منعکس می‌شود. مادرِ درونِ اتاقِ پرو، دارد خاطرات پرو اَش را مرور می‌کند. بی‌آن‌که چشم از صفحهٔ یادداشت بردارم، گوشی را می‌گذارم. از انتظار دخترک، پشت درِ اتاق پرو، استرس گرفته‌ام. برای اینکه صدای بقیهٔ مشتری‌های در انتظارِ پرو درنیاید، متن را سریع‌تر می‌خوانم. به آخر که می‌رسم، از دیدن حس شیطنتِ کودکانهٔ مادر در کندنِ برچسبِ روی آینهٔ چهاردیواری، بهتر سرچشمهٔ برق نگاه شیطنت‌آمیز دخترک را می‌فهمم.

مجله را می‌بندم. به اتاق می‌روم. پشت سیستم می‌نشینم و فید فاطمه را پیدا می‌کنم. فید را لایک می‌زنم و می‌نویسم: «این فید و آخرین شمارهٔ مجله، انگیزه‌ای شد برای کمی زنده کردن حس مردهٔ نوشتنم».

© کوثر در کوثرانه | 20 نظر | برچسبها: داستان‌نویسی, همشهری داستان

© کوثر در کوثرانه | یک نظر | برچسبها: عطش

هر شعرم
یادبودِ سوختنی

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها:

قلاب انداختی به دل‌ام؟

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها:

ناگهان کسی غرید. فریادی بلند. جرئت حرکت از پاهایم ربوده شد. دست‌هایم پناه گوش‌هایم شد. نگاهم بی‌هدف آسمان را می‌کاوید. و باز تکرار همان فریاد غول‌آسا. و نوری از پس آن. گویی فریادی بود که تازیانه‌وار به ابرها می‌خورد. باد بی‌رحمانه سیلی می‌زند. ابرها دیوانه‌وار به حرکت درآمدند.

و فریادی دیگر… و قطره‌ای که گونه‌ام را بوسید؛ اشکِ آسمان. آسمان چه دل‌نازک شده بود! فریاد، دلش را شکسته بود. و باز قطره‌ای دیگر… بغض آسمان ترکیده بود و آشکارا های‌های گریه می‌کرد. او می‌گریست و همه می‌خندیدند! من، و زمین ِ گلاب‌پاشی شده که بوی خاکش را هدیه می‌کرد. و بیابانی که دیگر نبود. و درختی که مستانه سبز شده بود. و پرستوی مهاجری که دایره‌وار می‌رقصید. و کودکی که چترش را بسته بود. و رودی که مغرورانه از پای جنگل می‌گذشت. و گلی که دخترک نوازش می‌کرد. و عشقی که مرد، سخاوت‌مندانه به همسرش هدیه می‌کرد. و گنجشکی که روی درخت، بی‌قرار می‌خواند. و بارانی که می‌بارید. حتی فریاد هم می‌خندید.

آسمان گریه می‌کرد و همه می‌خندیدند… خوشحالی زمین اما مستش کرد. او هم خندید. این‌بار آسمان از شوقِ شادیِ زمین می‌بارید…

این هم یکی از همان نوشته‌های چند سال پیش‌ام بود که منتشر  نشده بود.

© کوثر در کوثرانه | 5 نظر | برچسبها: باران

عاطفه نگاهش را از تلویزیون گرفت و به دست مادر دوخت. با دیدن نوار جا خورد و پرسید:
- ئه! کجا بود این؟
- رو سر یخچال. کار علی بوده.

علی گفته بود یادش هست که از دست بچه‌های خاله رعنا، یک جایی قایمش کرده؛ اما هر چه فکر کرده بود، یادش نیامده بود کجا.

عاطفه بلند شد، ضبط را از روی طاقچه آورد و نشست زیر طاقچه. مادر که چشم‌هایش از خوشحالی برق می‌زد، موهایش را از پیشانی کنار زد و روبروی ضبط نشست. عاطفه نوار را از دست مادر گرفت. آن را جلوی صورتش برد و نگاهی انداخت:
- آخرشه. باید بزنم یه کم بره عقب.

مادر دو زانو نشست و دستش را به زانوهایش تکیه داد و لبخند به لب، به ضبط خیره شد. عاطفه نوار را توی ضبط گذاشت و دکمه را فشار داد.

مادر نگاهی به ساعتِ روی دیوار انداخت و انگار با خودش حرف بزند گفت:
- علی هم دیر کرد. گفته بود ۱۰ دیقه‌ای برمی‌گرده.

عاطفه نوار را استپ کرد. دکمهٔ پخش را زد. صدای امام بود:

… شرافت به این نیست که انسان دستش را روی سینه بگذارد تا چند شاهی به او بدهند. بلکه شرافت انسانی به این است که در مقابل زور بایستند. و جوانان ما ایستادند…

دوباره دکمهٔ استپ را زد. کمی نوار را جلو برد. استپ کرد و دکمهٔ پخش را فشار داد.

صدایی از ضبط در نیامد. قسمت خالی نوار که رد شد، صدای ترتیل پدر، حلقهٔ اشکی توی چشم‌های مادر نشاند:
الله نور السماوات والارض. مثل نوره کمشکات فیها مصباح…

تلویزیون داشت مصاحبه با رزمنده‌ای را پخش می‌کرد که کلاه بافتنی سورمه‌ای سرش گذاشته بود. کلاه از دو جا مقداری شکافته بود. مرد نگاهش به دوربین نبود. رد خنده‌هایش کنار چشم‌های سُرخش جا مانده بود. عاطفه روی دو زانو ایستاد، بدنش را کشید و با نوک انگشت سبابه و شست، صدای تلویزیون را بست.

یادش افتاد به چهار ماه پیش. پدر چند روزی آمده بود مرخصی. سفرهٔ شام که جمع شده بود، وضو گرفته بود و رفته بود توی اتاق و کمی بعد، صدای قرآن خواندنش آمده بود. علی به عاطفه اشاره‌ای کرده بود و همان طور که یک زانو را توی سینه جمع کرده بود و انارش را دانه می‌کرد، ابرویی بالا انداخته بود و طوری که انگار پدر، بابای خودش تنهاست و نسبتی با عاطفه ندارد، گفته بود:
- کیف می‌کنی؟ چه صدایی داره؟

بعد عاطفه مثل اینکه آب زیر پایش دویده باشد، گلدوزی‌اش را رها کرده بود و جهیده بود سمت طاقچه. ضبط را برداشته بود و گفته بود:
بیا یواشکی صداشُ ضبط کنیم.

علی که بدش نیامده بود، انار را توی بشقاب رها کرده بود. دستش را با شلوارش پاک کرده بود و ضبط را از عاطفه گرفته بود و گفته بود:
- بپر یه نوار خالی از مامان بگیر.

مادر توی آشپزخانه، بساط چای را آماده می‌کرد که عاطفه دربارهٔ نوارهای خالی ازش پرسیده بود. مادر گفته بود که امروز صبح پدر همهٔ آن دو سه تا نوار را برده بوده خانهٔ آقا رحیم، تا بقیهٔ سخنرانی‌های امام را برایش ضبط کند.

عاطفه طوری با عجله از نقشه‌شان برای مادر گفته بود که انگار تُنگ ماهی شکسته بود و اگر دیر می‌رسیدند ماهی جان می‌داد.

مادر سینی چای را با یک دست، و فلاسک را با دست دیگرش گرفته بود و گفته بود آخر ِ همین نواری که روی ضبط هست، باید خالی باشد. یادش بود قبل از اینکه دکمهٔ استپش بپرد بالا، خاموشش کرده بودند. نوار را همین امروز صبح، پدر از آقا رحیم گرفته بود و بعد از ناهار با مادر نشسته بودند دوتایی همه‌اش را گوش داده بودند.

علی نوار را از توی ضبط درآورده بود، نگاهی به‌اش انداخته بود و گفته بود:
- فک کنم یه ۱۰ دیقه‌ای خالی داشته باشه.

نوار را کمی به عقب برده بود و پخش کرده بود و چند ثانیه بعد از اتمام سخنرانی امام، متوقفش کرده بود.

چیزی طول نکشیده بود که هر سه، دم در اتاق ایستاده بودند و پدر را تماشا می‌کردند. علی دکمهٔ ضبط را که فشار داده بود، تََقّی صدا کرده بود. پدر نگاهی به‌شان انداخته بود و لبخند زنان سری تکان داده بود و بی‌هیچ حرفی دوباره مشغول شده بود:
الله نور السماوات و الارض…

…

هر دو سکوت کرده بودند. عطر تلاوت پدر، توی خانهٔ کوچکشان پیچیده بود. مادر چشم از ضبط گرفته بود و به صفحهٔ تلویزیون خیره شده بود. یادش افتاده بود به نیم‌رخ همسرش، وقتی سه تایی توی چارچوب در ایستاده بودند و به او نگاه می‌کردند. و او با لبخندی محو، لب‌های صورتی‌اش را که بین ریش و سبیل خرمایی رنگش چندان به چشم نمی‌آمد، به آرامی تکان می‌داد و هم‌زمان چانه‌هایش که به زور چند تار سفید توش پیدا می‌شد، بالا و پایین می‌رفت.

عاطفه چهارزانو کنار ضبط نشسته بود، دستی به زیر چانه زده بود و آرنجش را تکیه داده بود به زانوی راست. با انگشت دست چپش تارهای قالی را نوازش می‌کرد و به صفحهٔ تلویزیون چشم دوخته بود. تلویزیون رزمنده‌ها را نشان می‌داد که بعضی می‌دوند و بعضی پشت خاکریز خشاب سلاح‌شان را عوض می‌کنند و گاه‌گاهی همه با هم، سرهای‌شان را می‌دزدند، یا روی خاک دراز می‌کشند و بعد، از پشت خاکریز، خاکی و دودی غلیظ به هوا بلند می‌شود.

عاطفه پدر را تجسم می‌کرد که با لباس خاکی رنگش، توی سنگری نمور، روی یک پتوی خاک‌خورده، دو زانو نشسته است و دارد قرآن می‌خواند. موی سر و ریشش گرد ِخاک گرفته و بین صدای تیر و سوت یک خمپاره، صدای آرامش‌بخش او در فضای تاریک سنگر پیچیده است:
فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه…

با صدای بم ِ خمپاره‌مانندی که گویی در دور دست‌ها منفجر شده است، تصویر پدر محو شد و عاطفه یک‌دفعه از جا پرید. چشم‌های عسلی‌اش را که همیشه برای مادر یادآور چشم‌های پدر است، با ترس و تعجب به مادر دوخت.
- لابد علی‌ه.

بعد انگار مادر یادش افتاده باشد که علی خودش کلید دارد، از جا بلند شد و پیچید توی راهروی باریک ورودی. چادرش را روی سرش انداخت و در را باز کرد.

عاطفه نفسش را که توی سینه حبس شده بود بیرون داد. خودش را کمی عقب کشید و به دیوار پشت سرش تکیه داد. قلبش هنوز با شتاب می‌زد. زانوهایش را توی سینه جمع کرد. دست‌هایش را حلقه کرد دور زانوها و سرش را روی دستش گذاشت.

پدر می‌خواند:
رجال لاتلهیهم تجارة و لابیع عن ذکرالله …

گوش‌هایش را تیز کرد. صدای مبهم مردی به گوشش رسید. داشت در مورد پدر حرف می‌زد. لابد باز هم یکی دیگر از دوستان پدر است که بعد از چند ماه آمده مرخصی و خواسته خبری از پدرش بگیرد و می‌خواهد اگر خانه کم و کسری دارد، تا آنجا که از دستش برمی‌آید کاری انجام دهد. و لابد مادر دارد می‌گوید که از آخرین نامهٔ پدر دو ماه می‌گذرد و خبر دیگری ازش ندارد و بعد مثل همیشه تعارف می‌کند و تشکر که «شکر خدا همه چیز هست؛ خدا شما رو از برادری کم نکنه».

صدای پدر قطع می‌شود. خانه را سکوت پر می‌کند. عاطفه سرش را بلند می‌کند. مادر روبرویش، کنار راهرو به دیوار تکیه داده است. چادرش را رها کرده و به ضبط چشم دوخته است. دکمهٔ استپ بالا می‌پرد. نوار به آخر رسیده است.
ممنونم. اگر نامهربونم، ناسپاس نیستم.

© کوثر در کوثرانه | 44 نظر | برچسبها: داستان کوتاه, دفاع مقدس

© کوثر در کوثرانه | یک نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

دو دوست دیگر هم البته لطف کردند و داستان را نقد کردند؛ اما خب، سیر این نقد و اصلاحات به خاطر مشغله‌ی خودم و مشغله‌ی دوستان، به مقصد نرسید و خلاصه، داستان ِ بی‌عیب و نقصی نشد. راستش بعد از این پنج شش ماهی که از نوشتن داستان می گذرد، آن‌قدر از فضای داستان فاصله گرفتم که حس ترمیمش کلاً از سرم پریده است. امروز به سرم زد داستان را همان‌طوری بگذارم روی وبلاگ.

اسم داستان، پیشنهاد همان دوست و استاد مذکور است که به احترام ایشان، تغییرش نداده‌ام. بخوانید و صریح و بی‌رحمانه اولین داستان کوتاه یک نابلد را نقد کنید و او را به ادامه‌ی راه تشویق کنید!

.
موازی

به سرمان زده بود پیاده‌روی کنیم. نزدیک غروب است. انگار عهد کرده باشیم تا رسیدن به سر قرار همیشگی، با هم حرفی نزنیم.

به راه آهن که رسیدیم، انگار پیاده‌روی‌مان را تازه شروع کرده باشیم، از جاده سرازیر می‌شویم و از زیر پل، راسته‌ی ریل را می‌گیریم و راه می‌افتیم. مثل همیشه، او روی ریل سمت راست قدم برمی‌دارد و من روی ریل سمت چپ. سمت راست ریل تا چند صد متر، زمین خشکی است که غیر از بوته‌های خاری که رنگشان به زردی می‌زند و چند تپه‌ی کوچک از آت و آشغال‌های ساختمانی و کیسه‌های پلاستیکی رنگ‌به‌رنگ که جابه‌جا توی خارها گیر کرده‌اند، چیز دیگری تویش دیده نمی‌شود. بعد از آن، خانه‌های یک طبقه‌ای است که هنوز نما نشده‌اند. انگار صاحبانشان فقط خواسته باشند سرپناهی داشته باشند. این خانه‌ها را جاده‌ی آسفالته‌ای که از پل ِ عمود بر ریل می‌گذرد، به مرکز شهر متصل می‌کند و از غربت در می‌آورد. سمت چپش هم ردیفی از درختان چنار، صف بسته‌اند که دیوارهای چند باغ شهری کوچک و سنگ‌بُری نبش خیابان را می‌پوشانند.

(...)
Read the rest of داستان کوتاه: موازی (1,778 words)

© کوثر در کوثرانه | 12 نظر | برچسبها: داستان کوتاه, موازی

دختر بابا چیزی نگفته بود. بغض کرده بود و با تعجب به بابا نگاه کرده بود و رفته بود سمت اتاق و توی راه پایش خورده بود به خرس پشمالویی که همان روز، بابا برگشتنا برایش خریده بود. بغضش بزرگ‌تر شده بود و باز چیزی نگفته بود و رفته بود توی اتاق و در را بسته بود. بابا کمی ناراحت شده بود، ولی به خودش حق داده بود که از دست دختر بابا که شرایط او را درک نکرده است، ناراحت باشد.

بغض دختر بابا هی بزرگ و بزرگ‌تر شده بود و آخر سر که داشت گلویش را پاره می‌کرد، زده بود زیر گریه و بغض را آزاد کرده بود و اشک‌هایش را یکی‌یکی و تندتند بدرقه‌اش کرده بود. بابا که صدایش را شنیده بود، بیشتر از قبل ناراحت شده بود. بعد از دست خودش عصبانی شده بود و آخرش از گریه‌های دختر بابا، دلش ریش شده بود و بغض کرده بود و چشم دوخته بود به خرس پشمالوی صورتی.

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 4 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

سوار می‌شوم. روبروی در، سه تا دختر نشسته‌اند روی زمین و تکیه داده‌اند به در مترو. یادم می‌افتد به دو سال پیش که با راضیه سوار مترو شده بودیم. وقتی دیده بودم همه‌ی صندلی‌ها پر است، نشسته بودم روی زمین و بعد راضیه به شوخی زده بود بهم و زیر لب گفته بود: «پاشو؛ همه فهمیدن ما شهرستانی هستیم!»

سه تا دختر نشسته‌اند روی زمین و تکیه داده‌اند به در مترو و کوله‌هایشان را گذاشته‌اند جلوی پاهای‌شان و با دست آن‌ها را بغل گرفته‌اند.

پشت سرم، دو تا پسر بچه سوار مترو می‌شوند. دست یکی‌شان عروسک کوچک اسپایدرمن است و آن یکی نایلون مشکی بزرگی را دنبال خودش می‌کشد. هنوز در مترو بسته نشده است که شروع می‌کنند به تبلیغ اسپایدرمن‌شان. اولی اسپایدرمن ِ توی دستش را بی مقدمه پرتاب می‌کند سمت شیشه‌ی مترو. ناخواسته همه‌ی نگاه‌ها متوجه اسپایدرمن می‌شود. اسپایدرمن از آن بالا کله‌معلق می‌زند و می‌آید پایین. لبخند و تعجب می‌نشیند توی صورت زن‌ها.

پسرک اسپایدرمن را برمی‌دارد و پرتابش می‌کند سمت سقف فلزی مترو.

- مرد عنکبوتی. هم روی شیشه کار می‌کنه، هم به فلز می‌چسبه.

اسپایدرمن چهار دست و پا می‌چسبد به سقف و بعد پاهایش را شل می‌کند و آرام از سقف کنده می‌شود. زن‌‌ها می‌خندند و آرام پچ‌پچ می‌کنند. زن میانسالی پسرک را صدا می‌کند و یک دانه از اسپایدرمن‌هایش را می‌خرد. پسرها می‌روند جلوتر و تبلیغ را از سر می‌گیرند. دخترهای دور و بر زن، همراه او می‌خندند و می‌گویند: «حالا امتحانش کن». زن اسپایدرمن را می‌زند به شیشه‌ی پشت سرش. اسپایدرمن، یک بار دست‌هایش را شل می‌کند و یک‌بار پاهایش را، و می‌آید پایین. زن‌ها می‌خندند.

زن میانسال اسپایدرمن را توی دست می‌گیرد و با انگشتش، نوک دست و پاهای ژلاتینی اسپایدرمن را لمس می‌کند. پسرها دارند برمی‌گردند سمت عقب واگن. زن از پسرک می‌پرسد:

- چقدر کار می‌کنه؟ یه‌ بار مصرفه؟

پسرک همین‌طور که دارد پشت سر رفیقش به عقب واگن می‌رود، با هیجان ِ آغشته به بازیگوشی می‌گوید:

- نه. یه بار مصرف نه؛ یه هفته کار می‌کنه… نه، یه هفته نه! …. اوووومممم؛ آره یه هفته.

و آن‌هایی که مکالمه‌شان را شنیده‌اند، می‌خندند.

می‌خندم؛ به پسرها نگاه می‌کنم و به اسپایدرمنی که دارد از شیشه‌ی مترو پایین می‌آید…

© کوثر در کوثرانه | 20 نظر | برچسبها: مترو, مرد عنکبوتی, کودکانه

© کوثر در کوثرانه | 6 نظر | برچسبها: سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | یک نظر | برچسبها: سُک‌سُک

.
با خودش فکر می‌کند…

وقتش رسیده که از اینجا بروی. از اینجا هم باید بروی. بروی یک جای جدید. تک و تنها. مدتی غربت و تنهایی را تحمل کنی. صبر کنی تا دوباره یکی‌یکی با آدم‌های دور و برت آشنا بشوی. یکی‌یکی جایگزین از دست رفته‌هاشان کنی.

با خودش می‌گوید…

تو می‌توانی بروی. حتی می‌توانی از بقیه بخواهی که بروند. می‌توانی زندگی‌ات را یک جای دیگر از سر بگیری. می‌توانی همه‌ی اثاثیه‌ات را دور بریزی و اثاثیه‌ی جدید جایگزینشان کنی؛ حتی از قبل هم بهتر. می‌توانی مدل موهایت را عوض کنی. طرز راه رفتن و حرف زدنت را، حتی خودت را هم عوض کنی. می‌توانی بروی گم‌گور بشوی و اصلا یکی دیگر را جای خودت بگذاری. بعد هم فکر کنی که دیگر اثری ازت باقی نمانده است.

بعد راحت بروی کنار برکه‌ای بنشینی و دستت را زیر چانه‌ات بزنی و به آرامش آب مواج خیره شوی. یا صبر کنی تا کم‌کم خورشید از بالای سرت بگذرد و آسمان سرخ شود و بنشینی غروب را تماشا کنی.

بعد چیزی نمی‌گذرد که دستت از زیر چانه‌ات می‌افتد. به مرز کج و معوج زمین و آسمان چشم می‌دوزی و پابه‌پای گم شدن خورشید، گذشته‌ات را مرور می‌کنی. خودت را به خاطر می‌آوری و دور ریختن اثاثیه‌ات را. گم‌گور شدن و عوض شدنت را.

از جایت بلند می‌شوی. به زمین چشم می‌دوزی و کنار برکه قدم می‌زنی. تازه یادت آمده که نمی‌توانی از خودت خیلی هم دور بشوی. یادت آمده که اصلا باقی بودن یا نبودن اثرت دست خودت نیست. تو، خوب یا بد، همیشه یا مدتی، در خاطره‌ی آدم‌ها می‌مانی. اثرت آنجاست؛ در خاطره‌ها. یک جای دور از دسترس…

© کوثر در کوثرانه | 3 نظر | برچسبها: هذیان, گم‌گور

- قرار بود ناراحت نشی دیگه.
+ (گریه کنان:) من خیلی مواظبشون بودم، ولی زورم بهشون نرسید.

© کوثر در کوثرانه | یک نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | بدون نظر | برچسبها:

اولش حواسم نبود، بعداً فهمیدم قبل از اینکه مسج بنشیند روی گوشی و صدایش بلند شود، سنسور چشمک می‌زند. قبل از تماس‌ها هم همین‌طوری بود. بعد تا سنسور شروع می‌کرد به چشمک زدن، چشم می‌دوختم به گوشی که حالا اسم چه کسی را نشانم می‌دهد و مسج است یا تماس.

بعدترش فهمیدم گاهی امواج موبایل یک نفر دور و برم است که سنسور را فعال می‌کند.

چشمک‌زدن‌های سنسور، برایم شده بود شبیه بالا و پایین پریدن‌های بچه‌ای از خوشحالی: «آخ جون! داره میاد، داره میاد!»

…

توی اتوبوس نشسته‌ام و گوشی دستم است. سنسورش که روشن می‌شود آماده‌ی فشار دادن دکمه‌ی «اوکی»‌ام. هر چه صبر می‌کنم صدایی از گوشی در نمی‌آید؛ ولی زنگ موبایل بغل دستی‌ام بلند می‌شود.

چیزی طول نمی‌کشد که باز قاصدک گوشی بالا و پایین می‌پرد و داد می‌زند: «آخ جون! داره میاد، داره میاد!» سریع آماده‌ی فشار دادن دکمه‌ی «اوکی» می‌شوم تا مسج جدید را بخوانم. قاصدک از حرکت می‌افتد. کسی روی صندلی جلوتر دارد با موبایل حرف می‌زند.

باز سنسور روشن می‌شود و من آماده‌ی فشار دادن دکمه‌ی «اوکی» یا «انسر» می‌شوم. اما کس دیگری مسج دارد.

سنسور به تعداد همه‌ی مسافران اتوبوس چشمک می‌زند، بالا و پایین می‌پرد و فریاد می‌زند: «آخ جون! داره میاد، داره میاد!»، ولی هیچ اسمی روی گوشی من نمی‌نشیند و من دکمه‌ی «اوکی» یا «انسر» را، حتی یک بار هم فشار نمی‌دهم.

…

هنوز گوشی دستم است و نگاهم به سنسور. آماده‌ی فشردن دکمه‌ی «اوکی»ام.

© کوثر در کوثرانه | 9 نظر | برچسبها: انتظار, قاصدک

غروب شده بود. کفشش را پوشید و شروع به گشتن خیابان‌ها کرد…

© کوثر در کوثرانه | 6 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 3 نظر | برچسبها: کودکانه

© کوثر در کوثرانه | 5 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 4 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 6 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 4 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک, یکی بود، یکی نبود

© کوثر در کوثرانه | 7 نظر | برچسبها: اشک, تنهایی, مردانه

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک, یکی بود، یکی نبود

© کوثر در کوثرانه | 4 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 3 نظر | برچسبها: داستانک, دانشگاه, ذهنیات

© کوثر در کوثرانه | بدون نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 5 نظر | برچسبها: زندگی, شادی

© کوثر در کوثرانه | 2 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

© کوثر در کوثرانه | 5 نظر | برچسبها: داستانک, سُک‌سُک

این شد که پای ورقه‌ی نبوت خودش رو امضا کرد و به تأیید آکسفورد هم رسوند. یه کتاب خوش‌آهنگ هم نوشت و نمی‌دونم چطوری از ممیزی ارشاد ردش کرد و داد بیرون.

یکی از اقوام آقای مسیلمه -که حالا برای خودش کسی شده بود- وقتی ادعای نبوتش رو شنید، اومد چند تا سؤال ازش پرسید تا ببینه چند مَرده حلاجه. مسیلمه هم برای اینکه کسی بهش شک نکنه، جوابایی داد که درست برعکس جوابایی بود که محمد به این‌جور سؤالا داده بود. مثلا وقتی ازش پرسید «وحی در چه حالی به تو نازل می‌شه، در روشنایی یا ظلمت»؛ گفته بود «ظلمت» تا جوابش با جواب محمد یکی نباشه. این رفیق مسیلمه از جواباش فهمیده بود که داره دروغ می‌گه، اما از اونجایی که اِند رفاقت و مرام و معرفت بود، بهش گفت: «شهادت می‌دم که تو یک کذابی؛ اما دروغگوی قبیله‌ی ما (ربیعه) از راستگوی قبیله‌ی مضر بهتره.» و این طوری بود که رفاقت و وفاداری خودش رو به قومش ثابت کرد و دست از حمایت مسیلمه بر نداشت.

از قضا یک کم اون طرف‌تر، یه خانوم فرهیخته‌ای زندگی می‌کرد که مثل مسیلمه کله‌ش حسابی داغ بود و برای دفاع از حقوق زنانِ همیشه مظلومِ تاریخ، با شهامت و رشادت، برخاست و عَلَم «نبوت»ش رو بلند کرد تا به همه‌ی جهانیان ثابت کنه که خانوم‌ها هیچ چیز از آقایون کم ندارن.

این خانوم که قطعا جرئتش از خانوم‌های قرن بیست‌و‌یکی خیلی بیشتر بود که توی اون زمان، با اون وضعیت مردسالارانه‌ی عصر جاهلی، قد علم کرده بود و شده بود جلودار آقایون سیبیل کلفت؛ کسی نبود جز «سجاح» دختر حارث تمیمی. (تکبیــــــر!)

سجاح خانوم که اسم و ادعا و سجایای حمیده‌ی آقای مسیلمه رو شنیده بود، راه افتاد رفت دیدنش تا به نفع زنان، با یک سنت زشت عصر جاهلی، مقابله کنه.

وقتی پیغمبرخانوم به آقای پیغمبر رسید، پیش‌قدم شد و گفت: «من وصف شما و جوون‌مردی‌تون رو زیاد شنیدم و شما رو برگزیدم! ما دو تا، اشتراکات زیادی داریم. بالاخره هرچی نباشه با هم همکاریم و از نظر موقعیت اجتماعی هم هر دو مثل همیم. و چی از این مهم‌تر که جفتمون کذابیم و از این جهت خیلی به هم میایم. پس چرا با هم تشکیل یک بنیان مقدس ندیم؟ من اومدم تحت اطاعت شما باشم تا یه زن و شوهر پیغمبر باشیم و به کمک هم، همه‌ی دنیا رو هدایت کنیم و مطیعشون کنیم.»

مسیلمه هم که همیشه پیش خودش فکر می‌کرد «کجا به من ِ بیکار و اجباری‌نرفته دختر می‌دن؟»، وقتی دید هُمای سعادت خودش اومده نشسته روی شونه‌ش، گفت: «چرا پروازش بدم؟ آخه تا کی عزوبت و تنهایی؟! آه!»

و با این کلیشه‌شکنی بود که سجاح خانوم، ریشه‌ی اون سنت جاهلی رو که باعث بالارفتن سن ازدواج و نرخ دختران مجرد شده بود، خشکوند؛ و البته خودش هم در اون عصر قحط‌الرجال بی‌نصیب نموند و با خوشحالی «بعله» رو گفت و برگشت پیش خونواده‌ش.

وقتی خونواده‌ش خبر ازدواجش رو شنیدن، از اینکه دیگه لازم نبود تُرشی سجاح ِ پیامبر رو بندازن، سر از پا نشناختن و شروع کردن به شادی و هلهله. یه کم که احساساتشون فروکش کرد، از سجاح خانوم پرسیدن: «ای دختر خوشبحت! بگو ببینیم آقای پیامبر چقدر مهرت کرده؟» و تازه اینجا بود که سجاح خانوم فهمید عجب سوتی‌ای داده و از خوشحالی اصلا یادش رفته مهریه تعیین کنه!

اما چون به سجایای اخلاقی آقای مسیلمه ایمان داشت، گفت: «حالا مهریه رو کی داده و کی گرفته؟ مهم تفاهم و عشقه، که ما داریم. نگران نباشید! مسیلمه جان از این جور مردا نیست. ولی برای اینکه بهتون ثابت کنم چقدر مرد با کمالاتیه، می‌رم پیشش و درباره‌ی مهریه ازش می‌پرسم.»

سجاح خانوم توی راه همش با خودش فکر می‌کرد چی برای مهریه‌ش پیشنهاد کنه. اگه می‌خواست به اندازه‌ی سال تولدش سکه تعیین کنه که کمتر از ۲۰ تا می‌شد و صرف نداشت! پس باید چی کار می‌کرد؟

سجاح خانوم همه‌ی مسیر رو توی همین افکار بود تا بالاخره به آقای مسیلمه رسید و مثل دو تا چلچله نشستن با هم صحبت کردن و قضیه رو حلش کردن. آقای مسیلمه‌ی پیامبر -که به واسطه‌ی امضای آکسفورد بسیار جنتل‌من شده بود- با خونسردی به خانومش گفت: «برای راحتی شما همسر گرامی، به عنوان مهریه، نماز عشاء و صبح رو از شما و امتت برمی‌دارم.» (صلوات!)

و این شد که خانوم سجاح با سربلندی و قلبی مالامال از عشق، به نزد خانواده برگشت…

از این قصه‌ی تاریخی نتیجه می‌گیریم که مهریه هم مهریه‌های قدیم!

***

- در حالی که من و امثال من داریم به این فکر می‌کنیم که وظیفه‌مان در قبال غزه چیست، آقای بامدادی دارد به وظیفه‌اش عمل می‌کند:

» دموکراسی و قتل عام مردم غزه
» آغاز سال جدید میلادی و ارتجاع و بربریت غیرقابل تحمل در وب فارسی
» غزه‌ تحریف شده در لنز رسانه‌ها
» پنج دروغ بزرگ اسرائیل درباره‌ی حمله به غزه
» خانم‌ها و آقایان رئیس‌جمهور! دنیا با سکوت تغییر نمی‌کند
» زندگی در زمان عاریه‌ای و در سرزمین مسروقه
» اهداف پنهان اسرائیل در تهاجم به غزه

© کوثر در کوثرانه | 19 نظر | برچسبها: مهریه

یک روزی شاید من هم مثل این‌ها شوق دانشگاه داشتم؛ اما الان، حتی فارغ التحصیلی‌ام هم خوشحالم نمی‌کند…

نمی‌دانم چرا هر چه کتاب خوب می‌خواهی، در این شهر فرهنگی -شیراز- پیدا نمی‌شود؟

اصلا بگذار ببینم دخترها در این اتوبوس چند نفرند؟ پسرها که ۵ نفرند. باید بشمارم… اوه! کی حوصله دارد؟! تو خیال کن ۱۰۰ نفرند… ۱۰۰ نفر که در یک اتوبوس جا نمی‌شوند؛ هر چه‌قدر هم دراز باشد! به گمانم ۴۰، ۵۰ نفری باشند.

یعنی دانشگاه‌ِ … ،‌ در این رشته، مقطع دکترا هم دارد؟ کاش می‌شد بروم دانشگاهش را از نزدیک ببینم…

گیریم که این‌ها همه متخصص و کارشناس از دانشگاه بیرون آمدند؛ بعدش چه؟! لابد به‌جای این همه پسر که جای‌شان در دانشگاه خالی است، می‌خواهند سر کار هم بروند و لابد مردها باید بنشینند در خانه و بچه بزرگ کنند… خدایی بود که فقط زن‌ها می‌توانند بچه بزایند؛ وگرنه دیگر زن‌ها مرد می‌شدند و مرد‌ها زن…

امروز سر نماز، وقتی آفتاب از لای پنجره تو آمده بود، چه‌قدر سایه‌ی پروانه که هی می‌رفت و می‌آمد زیبا بود… و چه مبهم… حیف شد! حتی کنج‌کاو نشدم ببینم پروانه چه رنگی است؛ به دیدن سایه‌ای در کف اتاق، اکتفا کردم…

چرا شیشه‌های این اتوبوس یکی در میان دودی است؟! ساخت ایران هم هست…

چرا بعضی مطالب را نمی‌شود در وبلاگ نوشت؟! شاید چون حرف‌های مهم‌تری هست… شاید هم چون جای بعضی مطالب در سینه است…

می‌گویم… چرا پسر‌های دانش‌جو این‌قدر کم شده‌اند؟ اصلا پسر‌هایی که دانشگاه نمی‌روند کجا می‌روند؟ خوش‌گذرانی؟ سر کار؟ آهان! شاید می‌روند حوزه درس بخوانند!

چه‌قدر کتاب البیان روان است و ساده… اما چرا بعضی از استدلالات آیت‌الله خویی(ره) در رد شبهات قرآنی‌اش، به دلم نمی‌نشیند و قانعم نمی‌کند؟! من که شبهه در ذهن ندارم راضی نمی‌شوم؛ حتما آن که شبهه دارد خیلی بیش‌تر از من ناراضی است…

چه‌قدر کِرختم امروز… پس چرا نمی‌رسیم؟ چرا این‌قدر یواش می‌رود؟ جاده که خلوت است…

سایه‌ی پروانه چه‌قدر قشنگ‌تر شده بود وقتی شده بودند دوتا. چه‌قدر خوشحال و سرمست دنبال هم می‌دویدند! باید هم سرمست باشند؛ آزاد و رها… رها… چه‌قدر دل‌تنگم…

این دختر چه زیبا می‌خندد. چه چشمان مهربانی دارد… برعکس آن یکی! ابروهای به‌هم پیوسته‌اش چه‌قدر اخموتَرش کرده‌اند…

یاد آن شبِ جنوب به‌خیر! تاریک بود و خاموش. یادش هم حتی آرامش‌بخش است. نمی‌دانم چرا گاه و بی‌گاه، خاطره‌ی آن شب‌ها در ذهنم زنده می‌شود. دلم هوای یک صحرا خاک کرده است…

بالاخره رسیدیم! بس که ایستادم، راه رفتن یادم رفته انگار… اوفیش! هوای تازه و فکر رها…

© کوثر در کوثرانه | 46 نظر | برچسبها: دانشگاه, دغدغه, هذیان