محیط اینترنت، یا همان فضای مجازی، یک فرق اصولی با جامعهی حقیقی دارد که میشود بهش گفت «فضای باز تعامل».
اینجا ارتباط برقرار کردن با آدمها، نه محدودیت مکانی دارد و نه زمانی و نه جنسیتی. خیلی راحت آدمها، در کمترین زمان ممکن با هم ارتباط برقرار میکنند.
این باز بودن فضا، شاید بیشتر از هر چیز، بر کاهش محدودیتهای عرفی و دینی در روابط دو جنس دختر و پسر دلالت دارد. در این فضا، دخترها و پسرها، بسیار راحتتر از فضای حقیقی، با هم در تعاملاند.
الان قصد آسیبشناسی این پدیده را ندارم. فقط این روزها یکی از تأثیرات آن، فکرم را مشغول کرده است.
تا آنجا که تجربهی زندگی در جامعهی حقیقی نشان داده است، دخترها عموما بسیار محتاطانهتر از پسرها کلماتشان را انتخاب میکنند. حرفهای رکیک بینشان خیلی کمتر رد و بدل میشود. حتی فحشهای مورد استعمال آنها با هم فرق دارد.
پسرها شوخیهایشان، ادبیات گفتاریشان، خشنتر است، درشتگویی بیشتر دارند و خلاصهاش اینکه عموما ادبیات دخترها پاستوریزهتر است!
اما خلط این دو جنسیت در محیط مجازی و فرو افتادن پردهی روابط بین هر جنسیت، خصوصا در شبکههای مجازی که تعاملها بیشتر است، باعث تغییر ادبیات حاکم بر دختران فعال در این فضای مجازی شده است.
پسرها طبق روال معمول، با یکدیگر شوخی میکنند، از روی دوستی، ناسزا میگویند، درشتگویی میکنند؛ در حالیکه بر خلاف معمول، دخترها گفتارشان را دارند میشنوند و ناخواسته تحت تأثیر ادبیات آنها قرار میگیرند؛ طوری که بعد از مدتی، کلمات یا اصطلاحاتی را در دایرهی لغات آنها میبینی، که چند وقت پیش وجود نداشت.
نمیدانم برعکس این هم درست است یا نه. یعنی پسرها هم با دیدن ادبیات دخترانه، ادبیاتشان تغییری کرده است؟
این یک مطلب علمی و کارشناسی نیست، بیان یک تجربه است.
(2 رأی، میانگین: 4.00 امتیاز از 5)
Loading ...برچسب ها: , ادبیات گفتاری, اینترنت, شبکههای اجتماعی