امسال قبحِ اعلامِ عدمِ مشارکت در انتخابات در بین دوستانِ نظام ریخته است و اگر پیش از این شاهدِ عدمِ مشارکتِ افرادِ ناراضی از نظام بودیم، امسال این مسئله به دوستانِ طرفدارِ نظام هم سرایت کرده است. اگر تا پیش از این عده‌ای رأیِ سفیدِ خود را بعد از انتخابات آشکار می‌کردند، امسال پیش از انتخابات، برخی بدونِ هیچ تردید یا احساسِ ناخوشایندی، از رأیِ سفیدی که خواهند انداخت می‌گویند.

احتمالِ این که انتخاباتِ امسال، از نظر کمیتِ مشارکت‌کنندگان مثلِ سال‌های گذشته نباشد، اصلاً دور از ذهن نیست. چیزی که اهمیتِ بررسی دارد، ریشه‌یابیِ این مسئله است؛ این که چرا عده‌ای از کسانی که شاید انتظارش نمی‌رود، دم از شرکت نکردن در انتخابات می‌زنند و چرا دوستان دیگری به انداختنِ رأی سفید رضایت داده‌اند.

بدونِ شک پیش‌آمدهای قبل و بعد از انتخاباتِ دور دهمِ ریاست‌جمهوری و حواشیِ آن، در این مسئله بی‌تأثیر نبوده است. عدهٔ زیادی از دوستان، منتقدِ رفتارِ دولت و بعضی از مسئولینِ نظام و ارگان‌ها در برخورد با معترضین بودند. عدهٔ زیادی نیز خواه‌ناخواه تحتِ تأثیرِ پروپاگاندا و جوِ اعتراضیِ علیه دولت‌مردان و سیاسیون، از مسئولین قطعِ امید کرده‌اند.

اما نباید از عدمِ رضایتِ افراد از نحوهٔ عملکردِ مجلس و منتخبینِ مردم هم غفلت کرد. مردمِ ما -که درصدِ بالایی‌شان را جوانان تشکیل می‌دهند- بالغ‌تر و عاقل‌تر از این شده‌اند که وعده و وعیدهای نمایندگان پیش از ورود به مجلس را فراموش کنند و متوجهِ تغییرِ رفتار و موضع‌شان، قبل از انتخاب و بعد از ورودشان به مجلس نشده باشند.

دعواها و سرگرمی‌های نمایندگان به مسائلِ دسته‌چندم که صرفاً جنبهٔ حزبی و سیاسی داشته و به حالِ مردمِ حوزهٔ انتخابی‌شان هیچ سودی ندارد، نمایندگان را از صفتِ «مردمی» و یا از جنسِ مردم بودن، بسیار دور کرده است.

دلسردیِ ملت از دولت‌مردان و مسئولینِ کشور، حاصلِ عدمِ روراستی مسئولین با مردم، بی‌اخلاصی نمایندگان در انجامِ وظایف‌شان، پاسخگو نبودنِ نمایندگان و سایر مسئولین در قبالِ فعالیت‌های‌شان، دعواهای زرگری و حزبی که ذره‌ای در وضعِ معیشت و حلِ مشکلاتِ مردم اثری ندارد، وضعیتِ نامطلوبِ اقتصادی و عدمِ نظارت بر بازار، وعده‌های عمل نشده و … است که اگر بیش از این، موردِ بی‌توجهی قرار گیرد، عواقبِ نگران‌کننده‌ای خواهد داشت.

صدا و سیما در تلاش‌های این روزهای خود برای ایجادِ شور انتخاباتی، و یادآوری وظایفِ ملت برای شرکت در انتخابات و کوباندنِ مشتِ محکم به دهانِ امریکا و اسرائیل و عقبهٔ آن‌ها، مثلِ هر سال از وظایفِ کاندیداها غفلت کرده است. خوب است صدا و سیما در فکر برنامه‌هایی برای یادآوری وظایفِ نمایندگان در صداقت و حسنِ امانت‌داری و مزین شدن به لباسِ تقوا و اخلاق‌مداری و مردم‌محوری و دوری از اسراف و تجملات و حزبی‌گری و… باشد که تاریخ ثابت کرده است مردمِ ما در شناختِ وظایفِ خود بینش لازم را کسب کرده‌اند، آنچه که مغفول مانده است، تعلیم و یادآوری وظایفِ کاندیداها و مسئولین است.

بعدنوشت:
خدا را شاکرم که علاوه بر تمامِ مشکلاتِ موجود، میزانِ مشارکتِ مردمی در انتخاباتِ نهمِ مجلس شورای اسلامی، بیش از انتظار و چیزی در حدود ۶۵ درصد بود که مایهٔ بسی مباهات است.

© کوثر در کوثرانه | 46 نظر | برچسبها: انتخابات, مجلس

فقط کافی است بپرسی «هدف‌تان چیست؟». یا حالا اگر می‌خواهی کلیشه‌ای نباشد، بپرسی «حرف‌تان چیست؟» یا «چه می‌خواهید؟». بعد می‌بینی چقدر تفاوت است میان خواسته‌های‌شان. چند تا گروه شاخص‌ترشان را مثال می‌زنم.

یک عده‌شان که شاید سبزهای اصیل‌تری باشند، و البته اغلب‌شان همان اوائل که انحراف مسیر را دیدند، از بقیه جدا شدند، خواهان ِ ریاستِ دولتِ کسی بودند، غیر از احمدی‌نژاد. البته این‌ها شدیداً معتقد به ولایت فقیه بودند. نمونه‌اش همین همسایه‌ی خودمان که -حالا- با تحلیل‌های خودش به این رسیده بود که نظر رهبری، انتخاب موسوی است. به او رأی داد و حمایتش کرد. ولی چیزی نگذشت که وقتی اولین نافرمانی‌های موسوی را از رهبری دید، پس کشید.

یک عده‌ی دیگر که بقایای سبزهای اصیل بودند، مدعی تخلف و خواهان تکرار انتخابات (برخلاف قانون اساسی)، و ریاست‌جمهوری موسوی بودند. این‌ها که بعضی‌هاشان هنوز هم بر عقیده‌ی خودشان پافشاری می‌کنند، البته به اندازه‌ی گروه اول پذیرای اصل ولایت نبودند. هر چند به پیروی از خط و آرمان امام(ره) شعار می‌دهند، اما خب، نه همه‌ی عقاید امام! مثلا همین اصل ولایت را دلشان نمی‌خواهد قبول کنند. یک جورهایی مصداق «یؤمنون ببعض الکتاب و یکفرون ببعض» هستند.

یک عده‌ی دیگر، کلاً مخالف ولایت فقیه و خواستار حذف حکومت اسلامی هستند. از این گروه به بعد را تقریباً کسانی تشکیل می‌دهند که نه توی انتخابات شرکت کرده‌اند و نه اصلاً در جریان وقایع انتخابات بوده‌اند. دیده‌اند یک عده می‌آیند توی خیابان و شعار می‌دهند و حرفشان را می‌زنند، این‌ها هم گفته‌اند بگذار ما هم برویم و حرفمان را بزنیم، شاید شد!

بعد از این‌ها دیگر، بقایای گروهک‌های پیشین که در جریان انقلاب ۵۷ ناکام مانده‌اند را می‌بینی و البته یک عده‌ی دیگر که بیشتر دنبال عشق و حال‌اند!

این گروه‌های متشتت، غیر از بستن دست‌بند سبز، وجه مشترک دیگری، خصوصا در هدف، ندارند. برای همین است که رهبر مشترکی ندارند. هر کدامشان خود را نماینده‌ی شخص یا گروهی معرفی می‌کند. و به همین نسبت، آدم‌هایی در داخل و خارج از کشور هستند که خودشان را رهبر جنبش می‌دند. تا آنجا که بعضی‌شان، مریم رجوی را به ریاست‌جمهوری گماشته‌اند!

همین تشتت و اختلاف در آرمان‌ها و البته اختلاف در ایدئولوژی است که باعث می‌شود بعضی کارهای سبز‌ها، مورد انتقاد گروه دیگرشان قرار بگیرد و همه‌شان تمامی رؤسای موجود در گروه را به رسمیت نشناسند. و شاید یکی از دلایل تمایز قائل شدن مسئولین، میان سبزها و اخلال‌گران، همین باشد. و همین تشتت و چند دسته‌گی و نداشتن رهبری واحد، مانع از شکل گرفتن حرکتی جهت‌دار و مثمرثمر شده، گروهِ نه چندان منسجم سبز را به درختی بی‌ریشه که در شرف خشکیدن است تبدیل نموده است.

میان تفاوت فاحش عقاید سبزها، شاید تنها یک وجه مشترک بتوان یافت، و آن «مخالفت» است. مخالفتی که در بیان و لفظ، یکسان و در مصادیق اَشکال مختلف به خود می‌گیرد؛ مخالفت با احمدی‌نژاد، مخالفت با قانون اساسی، مخالفت با رهبری، مخالفت با اصل ولایت فقیه، مخالفت با حکومت اسلامی و…
.

- یک سؤال ساده از جنبش سبز

© کوثر در کوثرانه | 19 نظر | برچسبها: انتخابات, جریان انحرافی

تا امروز هر چه نگاه می‌کنم، عقلا سعی کرده‌اند به آن «خیلی از زن‌ها» و «بعضی از مردها» و بقیه‌ی مردم، بقبولانند که هر دو جنس به یک اندازه مهم‌اند و هر دو با هم اسباب بقای جامعه‌اند و جفتشان برای هم آفریده شده‌اند.

اما باورش کمی مشکل است. انصاف بدهید که اگر زن‌ها نبودند، اصولاً هیچ گرهی از گره‌های دنیا باز نمی‌شد، هیچ انقلابی رخ نمی‌داد، هیچ ظلمی دادخواهی نمی‌شد، هیچ صنعتی رونق نمی‌گرفت، هیچ مرزی پابرجا نمی‌ماند، هیچ حقی احقاق نمی‌شد، هیچ پیشرفتی صورت نمی‌گرفت،… و خلاصه هیچ سنگی روی سنگ بند نمی‌شد. البته خب این «هیچ»ها قطعا به جهت مبالغه آورده شده‌اند، وگرنه به این قطعیت نمی‌شود حکم داد. اما به هر حال ارتباط بین جنس زن و این تحولات را هم نمی‌شود انکار کرد.

تصور کنید وقتی یک اتفاق ناگواری می‌افتد که کمک مردم و همراهی‌شان خیلی ضروری می‌شود، حرف از زن‌هایی زده می‌شود که بی‌پناه شده‌اند یا دخترانی که بی‌سرپرست مانده‌اند. این جور وقت‌ها عکس‌هایی رقت‌انگیزترند که زنان یا دختران آسیب‌دیده را به تصویر می‌کشند.

حتی وقتی قبح ظلم را می‌خواهند نشان بدهند، پرده از جنایات ظالم علیه زن‌ها و دختران برمی‌دارند و با تحریک غیرت و حمیت مردان، آن‌ها را به مقابله با ظالم تشویق می‌کنند.

نقش زنان و دختران توی صنعت هم که اظهر من الشمس است. از آن ابتدا که نیروی کار ارزان‌تر بودند بگیرید، تا الان که فروش محصولات به جنس زن بستگی دارد؛ چون یا در زمینه‌ی آن صنعت تبلیغات‌گران ماهری هستند و یا مصرف‌کنندگان پرمصرف و یا هر دو!
.

مصداقی بخواهیم ادامه بدهیم، مثنوی هفتاد من کاغذ می‌شود. خلاصه‌اش اینکه برای برانگیختن حس ترحم، همدردی، حق‌طلبی، غیرت، اشتیاق، زیبایی‌شناسی، شهوت، محبت، رأفت، قدرت، انتقام و … جنس «زن»، مورد بسیار مناسبی است.

اگر کسی دقت و ظرافت و درایت کافی داشته باشد، برای هدف‌های زیاد و متنوعی می‌تواند از این جنس بهره‌ببرد؛ مثلاً برای کارآمد نشان دادن یک مدیر، می‌توانیم درباره‌ی برخورد او با کارمندان «زن‌»اش صحبت کنیم. برای مشروع نشان دادن یک دولت، به خدمات خاص او به «زنان» استناد کنیم. برای اصلح نشان دادن یک کاندیدا، از تعداد وزرای «زن»اش حرف بزنیم…

.البته نقش زنان از این هم مهم‌تر و دقیق‌تر است. چنانکه مثلاً برای مقبول نشان دادن یا ندادن کسی می‌شود به نوع و تعداد طرفداران «زن» او استناد کرد. هر چه زنان هوادار او، طبق فرهنگ و عرف جامعه، مقبول‌تر باشند، نشانه‌ی مقبولیت بیشتر اوست و برعکسش، هر چه هواداران کسی از عرف جامعه بیشتر فاصله داشته باشند، نشانه‌ی بی‌کفایتی‌اش است.
.

البته این بستگی به درایت و زیرکی فرد هم دارد. چرا که او می‌تواند حتی به پشتوانه‌ی خانم‌هایی که حامی اویند و در عین حال از عرف جامعه هم فاصله دارند، برای نشان دادن دامنه‌ی وسیع هوادارانش استفاده کند.
.

خلاصه اینکه اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، دنیا دارد به تعبیری روی انگشتان زنانی می‌چرخد که مردانی آن‌ها را می‌چرخانند!

© کوثر در کوثرانه | 26 نظر | برچسبها: انتخابات, تبلیغات, حجاب و عفاف, زن

» متأسفانه به هر دلیل، انتخاباتی برگزار شده است که در اثر کم‌دقتی‌ها و سوء استفاده‌ها و با وجود فیلترهای متعدد، اکثریت قاطعی از ملت ایران، نسبت به نتیجه‌ی اعلام شده برای انتخابات، معترض هستند و برای بطلان این انتخابات، ده‌ها دلیل دارند که برخی از این ادله از حد سند و مدرک (که توسط نامزدهای سه‌گانه به شورای نگهبان ارائه شده) گذشته و به حد شیاع رسیده است.

البته الان قصد ندارم درباره‌ی ده‌ها دلیل مستندی که از حد شیاع هم گذشته و به دست شورای نگهبان نرسیده صحبت کنم یا دست بذارم روی غیبت ایشون و آقای موسوی در جلسه‌ی عمومی شورای نگهبان بعد از این همه اعتراض و یا سعی کنم هدف از برگزاری انتخاباتی که به «هر دلیل» برگزار شده رو تبیین کنم. فعلا بقیه‌ش رو بخونید:

» قصد من تحت فشار قرار دادن شورای نگهبان نیست. من به قانون عمل می‌کنم و با وجود برخی باورها درباره‌ی عدم بی‌طرفی نهادهای داوری کننده‌ی انتخابات، هنوز امیدوارم شورای نگهبان به وظیفه‌ی قانونی خود عمل کند و این انتخابات را باطل اعلام کند.

اینجا هم کاری به این نداریم که جمله‌ی اول این پاراگراف با آخرینش تناقض فاحشی داره. بقیه‌ش رو بخونید:

» اعضای محترم شورای نگهبان!

این نه خواست یک فرد که خواست یک ملت است. کسانی که در روزهای گذشته در اجتماعات میلیونی در خیابان‌های تهران و برخی شهرستان‌ها حضور یافتند و با کمال نجابت و صداقت با سکوت، فریاد خود را به گوش شما می‌رسانند، نه خس و خاشاک، که همان امت همیشه در صحنه هستند.

البته که الان نمی‌خوام دست بذارم روی «خس و خاشاک» و کج‌فهمی مطلبی به این سادگی و توضیح بدم که مخاطب «خس و خاشاک» کی‌ها بودند. فعلا بقیه‌ش رو داشته باشید:

» شما مهم‌ترین ظرفیت قانونی در اصلاح این وضع هستید که می‌توانید با کمترین هزینه، خواست ملت را برآورده سازید. مبادا با ناامیدی ملت از شورای نگهبان آن نگرانی تاریخی امام خمینی محقق شود که فرموده بود: «مبادا روزی ملت علیه شورای نگهبان به خیابان‌ها بریزند.»

اتفاقا توی این پاراگراف هم نه کاری به میزان پای‌بندی ایشون به امام (ره) و صحبت‌هاشون دارم و نه قصد دارم ایشون رو مصداق آیه‌ی «افتؤمنون ببعض الکتاب و تکفرون ببعض» معرفی کنم.

» متأسفانه تخلفات این دولت در برگزاری انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ در این روز نه تنها تمام نشد، بلکه پس از آن با وجود جو التهاب و اعتراض در جامعه، بر روی آتش خشم ملت نفت ریختند.

منظورم از آوردن این بخش از نامه هم اصلا این نیست که بپرسم نفت چی بوده و چطوری ریختن روی خشم ملت. یه کم دیگه بخونید:

» با رأی عادلانه درباره‌ی انتخابات و ابطال آن و برگزاری انتخابات مجدد، اراده‌ی ملت را بپذیرید و بقای نظام را تضمین کنید.

حالا توی این پاراگراف هم از کنار واژه‌ی «عادلانه» و «برگزاری انتخابات مجدد» که حاکی از قانون‌مندی شدید ایشون هست، و تبیین اقداماتشون در جهت بقای نظام، چشم‌پوشی می‌کنم.

این دو سه تا پاراگراف رو هم از پنجمین بیانیه‌ی میرحسین موسوی، بخونید تا بعد بگم چی می‌خوام بگم.

» اگر حجم عظیم تقلب و جابه‌جایی آرا، که آتش به خرمن اعتماد مردم زده است، خود دلیل و شاهد فقدان تقلب معرفی شود، جمهوریت نظام به مسلخ کشیده خواهد شد و عملا ایده‌ی ناسازگاری اسلام و جمهوریت به اثبات می‌رسد.

فعلا وارد این بحث نمی‌شیم که تعریف ایشون از «جمهوریت» چی هست. داشته باشید:

» اینجانب چون به صحنه می‌نگرم آن را پرداخته شده برای اهدافی فراتر از تحمیل یک دولت ناخواسته به ملت، که تحمیل نوع جدیدی از زندگی سیاسی بر کشور می‌بینم.

الان وارد جزئیات نمی‌شیم که ببینیم ایشون دقیقا به کدوم صحنه می‌نگرند! آخری رو هم بخونید:

» در عین حال بر اعتقاد راسخ خویش مبنی بر باطل بودن انتخاباتی که گذشت و استیفای حقوق مردم پای می‌فشارم و علی‌رغم توانایی‌های اندکی که در اختیار دارم، بر این باورم که انگیزه و خلاقیت شما مردم همچنان می‌تواند حقوق مشروع‌تان را در چهره‌های مدنی جدید مورد پیگیری قرار دهد و محقق کند. مطمئن باشید که اینجانب همواره در کنار شما خواهم ماند.

این که ایشون دقیقا از چه فاصله‌ای، در کنار مردم خواهند بود و این که اعتقادشون بر باطل بودن انتخابات چقدرش ناشی از توهم و «جرزنی» بعد از شکست هست، و چقدرش «راسخ»؛ کشفش باشه به عهده‌ی خودتون.

فقط دوست دارم الان یه بار دیگه متن رو بخونید و بشمارید ببینید چند بار از واژه‌های «ملت» و «مردم»  توی همین چند خط نوشته، استفاده شده.

خب. می‌دونم حوصله‌ش رو ندارید. نمی‌خواد بشمارید. خودم شمردم. ۱۲ بار. دوازده بار توی بخش‌هایی از این دو تا متن –فقط-، از واژه‌ی عام «ملت» و «مردم» استفاده شده و بیان شده که «ملت» از نتیجه‌ی انتخابات ناراضی‌اند و دولت تحمیلی رو نمی‌خوان و در پی اعاده‌ی حقشون هستند و خلاصه اینکه نذارید نفت‌تون آتیش‌شون بزنه که بقای نظام‌تون به همیناست!

.

»» حالا می‌ریم سر اصل مطلب. یه ارزیابی کوچیک می‌کنیم ببینیم منظور از این «ملت» چه کسانی هستند.

بزرگ‌ترین تجمع هواداران آقایان موسوی و کروبی، تجمعی بود که روز سه‌شنبه، در میدان آزادی برگزار شد. خود دوستان سبز، جمعیت اون تجمع رو ۳ میلیون نفر برآورد کردند. اگر به این تعداد، بخوایم تعداد افراد شرکت کننده در تجمعات مشابه در سایر شهرها رو هم اضافه کنیم، با توجه به جو آرام کل شهرهای کشور، می‌تونیم حدود ۲ میلیون نفر رو در نظر بگیریم. کلا می‌شه حدود ۵ میلیون نفر. اگر بخوایم در ارائه‌ی آمار احتیاط کنیم که اجحاف نشه، تعداد کل این افراد رو ۶ میلیون نفر در نظر می‌گیریم.

۱- تعداد آرا آقایان موسوی و کروبی روی هم، چیزی حدود ۱۳ و نیم میلیون نفر بوده. ۶ میلیون معترض خیابانی، چیزی در حدود ۴۴ درصد از کل این رأی دهندگان رو تشکیل می‌ده.

۲- حدود ۳۹ میلیون نفر در انتخابات شرکت کردند. اون ۶ میلیون نفر معترض، ۱۵ درصد کل شرکت کنندگان در انتخابات رو شامل می‌شن.

۳- با توجه به اینکه طبق سرشماری عمومی سال ۸۵، جمعیت کشور، بیش از ۷۰ میلیون نفر هست، این ۶ میلیون نفر معترض، فقط ۸ و نیم درصد از کل جمعیت کشور رو تشکیل می‌دن.

.

»»» این که ۸ و نیم درصد از یک مجموعه، خودشون رو در حکم کل اون مجموعه ببینن، و عقاید و باورها و مطالبات خودشون رو به کل یک «ملت» نسبت بدن، می‌تونه به عنوان یک توهم بزرگ «خود ملت‌بینی»، در کتاب رکوردها ثبت بشه.

- آقایان اگر متوجه این محاسبه‌ی ساده نشدن، می‌تونن تعداد افراد حاضر در «بزرگترین» تجمع خودشون رو با تعداد شرکت کنندگان در جشن روز ۲۴ خرداد در میدان ولی‌عصر(عج) و یا با تعداد نمازگزاران روز جمعه قیاس کنند تا سریع‌تر به این نتایج عینی برسن.

.

لینک‌های مرتبط:«ملت» در لغت‌نامه دهخدا و معین /  اثبات علمی و آماری توهم فراگیری موج سبز

© کوثر در کوثرانه | 41 نظر | برچسبها: انتخابات, توهم, جریان انحرافی, خود ملت‌بینی, نامه

راستش را بخواهید، همیشه حقیقت در ما و تصورات ما خلاصه نمی‌شود.

همان وقت هم که دوستان، به خاطر آدم‌های دور و برشان، همه را سبز می‌دیدند، ما بودیم. حالا هم چیزی عوض نشده است، جز اینکه به واسطه‌ی یک همه‌پرسی، برایشان معلوم شد که «مردم» فقط آن‌ها نیستند، خیلی‌های دیگر هم هستند؛ تقریبا دو برابر آن‌ها.

الان هم به حرمت همان آزادی که برایش تلاش می‌کنند، بهتر است یک لحظه تأمل کنند و آرام باشند تا به رسم روشنفکری، نظر ۲۴ میلیون آدم آزاد را بشنوند.

© کوثر در کوثرانه | 32 نظر | برچسبها: انتخابات, جریان انحرافی

پاسخ بعضی از قسمت‌های این نامه را، نه از زبان من، که از مستندات موجود بخوانید:

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): گرچه در گذشته به بخشی از این اتهامات پاسخ داده شده و رئیس قوه قضاییه‌ی وقت، جناب آقای یزدی، در پایان کار ریاست جمهوری این‌جانب، در عمل به اصل ۱۴۲ قانون اساسی، رسماً اعلام پاکی و منزّه بودن خانواده‌ی رئیس‌جمهور و حتی کم‌شدن دارایی‌ها در دوران مسئولیت را نمودند؛ ولی تکرار اتهام، تکرار جواب را می‌طلبد. (+)

آیت الله شیخ محمد یزدی: این سؤال در جاهای دیگر هم از من پرسیده شده که این جمله که آقای هاشمی در نامه‌ی سرگشاده خطاب به مقام معظم رهبری نوشته‌اند که فلانی -یعنی من- به عنوان رئیس قوه‌ی قضائیه گفته است که مثلاً درباره‌ی اموال ایشان بحثی نبوده است، مربوط به ۱۰ سال قبل است. از ده سال به این طرف، من دیگر در دستگاه قضایی نبوده‌ام. این انتساب برای ۱۰ سال پیش است. در زندگی هم، می‌دانیم و تاریخ نشان می‌دهد، خیلی حوادث مختلف پیش می‌آید. بنابراین باید مشخص شود که این جمله مال الان نیست و نباید الان مورد استناد قرار گیرد. (+)

.

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): خوب می‌دانید که در جریان انتخابات جاری، تاکنون به خاطر مسئولیت‌های رسمی‌ام، در رسانه‌ها مطلبی به نفع یا ضرر افراد و جریان‌های درگیر در انتخابات نگفته‌ام و در موارد ضروری به کلیاتی مبتنی بر حضور حداکثری مردم در پای صندوق‌ها و سلامت انتخابات اکتفا کرده‌ام و رسماً گفته‌ام برنامه‌ی شرکت در انتخابات ندارم. (+)

هاشمی در جمع اعضای جامعه‌ی اسلامی دانشگاه‌ها: درباره‌ی مسائل سیاسی، با توجه به اینکه انتخابات بزرگ‌ترین عرصه‌ی سیاسی کشور است، شما اعضای جامعه‌ی اسلامی دانشگاه‌ها، در این عرصه‌ی بسیار مهم، باید محافظه‌کاری را کنار بگذارید؛ چرا که برای افراد آگاه و دانشمندی چون شما، ملاحظه‌کاری و محافظه‌کاری جایی ندارد و باید خود را به یک نقطه‌ی روشن وصل کنید.

این‌گونه که کشور دارد اداره می‌شود، نمی‌توانیم راضی باشیم که مسلمانان خوبی هستیم و یا الگوی جهانی شویم. تعارف که نداریم! کشوری با این سرمایه‌ی عظیم، نباید در زمستان دچار قطع گاز و در تابستان دچار قطع برق شود و مردم ساعت‌ها وقت خود را در پمپ بنزین‌ها بگذرانند؛ در حالی که ما صاحب این راه هستیم. بدیهی است که این مسائل و مشکلات، به ضعف مدیریت برمی‌گردد.

در مسئله‌ی سیاست خارجی نیز همین‌گونه است و در مسائل فرهنگی نیز همین است. شعار زیاد داده می‌شود، ولی در عمل ضدفرهنگ عمل می‌شود.

اکنون دیگر می‌طلبد که اهل دانش، افکار و راه‌کارهای خود را برای اداره‌ی کشور مطرح کنند. (+)

.

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): بجاست که به این حقیقت هم توجه شود که احتمالاً عوامل دولت، از نظر این‌جانب مطلع‌اند که من ادامه‌ی وضع موجود را به صلاح نظام و کشور نمی‌دانم و خود جناب‌عالی هم از این نظر من مطلع‌اید و دلایل آن را هم می‌دانید. ولی این نظر را رسانه‌‌ای نکرده‌ام و خود عوامل دولت در این مورد بزرگ‌نمایی کرده‌اند که هدف بزرگ‌نمایی در آن مناظره روشن شد. (+)

هاشمی در جمع فعالان اقتصادی خراسان رضوی: امروز دولت به کارفرمای بزرگی تبدیل شده است که در بسیاری از حوزه‌های اقتصادی که اجازه‌ی ورود نداشته وارد شده و با دولتی شدن اقتصاد،  کشور با مشکلات زیادی مواجه شد. طبق زمان‌بندی در اجرای طرح خصوصی‌سازی و بر اساس اصل ۴۴ قانون اساسی، دولت باید طی پنج سال، فعالیت‌هایی را که خارج از موارد در صدر این قانون بوده، به بخش خصوصی واگذار می‌کرد، اما می‌بینیم که هنوز بسیاری از آن‌ها در دست دولت است. اما با تغییر دولت و شروع به کار آن معلوم بود که آن‌ها در این مسیر حرکت نمی‌کنند و ما هم در این سه ساله با دولت مدارا کرده‌ایم.

ما در حوزه‌ی اجرایی کشور دخالتی نداریم و بر گزارش عملکرد دستگاه‌های مجری نظارت می‌کنیم، در حالی که آن‌ها هر گونه که می‌خواهند گزارش می‌دهند و می‌گویند که از برنامه‌های توسعه جلو هستیم. هم مجلس هفتم و هم مجلس هشتم و نیز دولت آقای خاتمی و دولت فعلی با ما چنین رفتاری دارند. (+)

و

هاشمی در جمع دانشجویان دانشگاه آزاد: ما الان از منابع کشورمان با اسراف استفاده می‌کنیم؛ چه آب، چه نفت. ما از ماشین‌آلات بهره می‌بریم، اما در استفاده از نیروی انسانی ضعیف هستیم. در برنامه‌ی پنج ساله چهارم نوشته بودیم که از میزان ۸ درصد بهره‌وری، ۵/۲ درصد آن را محقق کنیم، اما در این ۴ سال، از آنچه بوده‌ایم پایین‌تر آمدیم.

[پس از این گفته رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام، دانشجویان وی را تشویق کردند، اما هاشمی رفسنجانی خطاب به دانشجویان گفت:] این دست زدن ندارد، باید غصه بخورید. اگر در این شرایط بهره‌وری را اصلاح نکنیم، سرمایه گذاری در کشور اتفاق نمی‌افتد. چطور است که ما از نظر منابع طبیعی در رتبه‌های دوم و سوم هستیم و از نظر نیروی انسانی، هوشمندترین نقطه‌ی دنیا هستیم و خطوط لوله‌ی نفت و گاز و فیبر نوری داریم، همچنین جمعیت دانشجویی عظیمی را دارا هستیم، اما باید بنشینیم و غصه بخوریم که چرا بهره‌وری‌مان ضعیف است. این احتیاج به مدیران شایسته‌ای دارد که بتوانند از همه چیز به نفع مردم استفاده کنند. (+)

و

هاشمی در دیدار رییس شورای مرکزی خانه کشاورز و جمعی از کشاورزان و دامداران: کشاورزان و دامپروران جامعه ما مستحق این همه دشواری که اکنون به سر راهشان به وجود آمده نیستند و باید راهکاری اساسی برای حل مشکلات آنان پیدا کرد… مسوولان باید طوری عمل کنند که آستانه تحمل جامعه بیش از این پایین نیاید… بی‌توجهی به کشاورزی و دامپروری، این قشر مولد را در آستانه ورشکستگی قرار داده است.  (+)

و

هاشمی در پرسش و پاسخ مکتوب با پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله خامنه‌ای درباره‌ی اینکه با توجه به توان ما، تهدیدها و روندهای اجرایی و تصمیم‌گیری کنونی، آیا سند چشم‌انداز در افق هفده‌ساله‌ی پیش رو محقق شدنی است؟ با بیان اینکه «این سؤال را باید از مسئولان مربوطه پرسید» افزود: «ولی من با توجه به شناختی که از توان علمی، زیربنایی و اراده‌ی عمومی دارم، معتقدم که اگر چه سه سال را از دست دادیم، ولی می‌توانیم با تلاش بیشتر به آن اهداف برسیم.» (+)

و

هاشمی در دومین سمپوزیوم بین‌المللی ایران ۱۴۰۴ با تأکید بر دانایی‌محوری به عنوان یکی از اهداف مهم چشم‌انداز ۲۰ ساله گفت: «متأسفانه ما بدترین نوع مدیریت و استفاده از نعمت‌های الهی و ثروت‌های کشور را داریم… ما نمی‌توانیم دگم و متحجر بمانیم. باید نیروهای عظیم به ویژه در بخش خصوصی و حتی در بخش دولتی را به حرکت درآوریم، اما می‌بینید که این امر چقدر در این چند سال محقق شده است…

ما باید مردم را در سطح مطلوب و متوسط -همان چیزی که اسلام از آن به عنوان کفاف و عفاف یاد کرده- تأمین کنیم، نه یک زندگی ریاضت‌کشانه. ما امکان تأمین مردم در حد متوسط را داریم، نه به عنوان صدقه‌خوری و گداپروری، بلکه باید انسان‌هایی بسازیم که روی پای خود درس بخوانند، کار کنند و خود را تأمین کنند.» (+)

.

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): با این همه، بر فرض اینکه این‌جانب، صبورانه به مشی گذشته ادامه دهم، بی‌شک بخشی از مردم و احزاب و جریان‌ها، این وضع را بیش از این بر نمی‌تابند و آتش‌فشان‌هایی که از درون سینه‌های سوزان تغذیه می‌شوند، در جامعه شکل خواهد گرفت که نمونه‌های آن را در اجتماعات انتخاباتی در میدان‌ها، خیابان‌ها و دانشگاه‌ها مشاهده می‌کنیم. (+)

رهبر معظم انقلاب در مراسم سالگرد ارتحال امام خمینی(ره): من شنیده‌ام و اطلاع پیدا کرده‌ام که در خیابان‌ها، بعضى از جوانان طرفداران نامزدها می‌روند -حالا من درباره‏ى این رفتن توی خیابان‌ها حرفى نمی‌زنم- اما مؤکداً می‌گویم: مبادا این خیابان‏گردى‏ها به مقابله، به مجادله، به درگیرى بینجامد؛ مواظب باشید. اگر کسى دیدید که اصرار بر اغتشاش و درگیرى دارد، بدانید او یا خائن است، یا بسیار غافل است. (+)

.

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): تاریخ گواه است که اکثریت مردم متعهد و انقلابی‌مان کمتر تحت تأثیر خلاف‌گوئی‌ها قرار می‌گیرند و دلیل آن آراء افتخارآمیز مردم به این‌جانب، در آخرین انتخابات مجلس خبرگان رهبری است. (+)

یک سؤال ساده: فکر نمی‌کنید عدم رأی مردم به شما در انتخابات مجلس ششم و انتخابات ریاست جمهوری دوره‌ی نهم، دلیل بر این بوده است که شما بهتر است در کارهای اجرایی دخالت نکنید و در حد مجلس خبرگان برنامه‌ریزی و اقدام نمایید؟! (+)

.

هاشمی در نامه‌ی سرگشاده به رهبری(دام ظله): از جناب‌عالی، با توجه به مقام و مسئولیت و شخصیت‌تان، انتظار است برای حل این مشکل و برای رفع فتنه‌های خطرناک و خاموش کردن آتشی که هم‌اکنون دودش در فضا قابل مشاهده است، هرگونه که صلاح می‌دانید اقدام مؤثری بنمایید و مانع شعله‌ورتر شدن این آتش در جریان انتخابات و پس از آن شوید. (+)

هاشمی در همایش ملی ‌۳۰ سال انقلاب اسلامی، در دانشگاه شریف: من هم به ایشان [رهبری] ارادت دارم. البته در مواردی هم مثل هر انسان متفکری اختلاف نظر داریم. یک بار درباره‌ی این موضوع بحث کردیم و نتیجه این شد که طبیعتاً ایشان حجتی ندارد که بخواهد نظر مرا بپذیرد، اما من نمی‌توانم صرفاً به نظر خود عمل کنم؛ زیرا حجت دارم و قانوناً و شرعاً باید از ایشان تبعیت کنم و این قرار ما با ایشان است.(+)

.

این هم اولتیماتوم آخر نامه:

لذا در فرصت باقی‌مانده ضروری به نظر می‌رسد خواسته‌ی حق حضرت‌عالی و مردم در خصوص انجام انتخاباتی سالم و پرابهت و حداکثری تحقق یابد. (+)

© کوثر در کوثرانه | 27 نظر | برچسبها: انتخابات, نامه

یکی از مسائلی که در مناظره‌ی دیشب مطرح شد و دوستان سبزپوش ما بعضاً زیاد روی آن تکیه دارند، موضوع نمایش پرونده‌ی زهرا رهنورد بود. شخصاً معتقدم این یکی از اشتباهات بد آقای احمدی‌نژاد در مناظره‌ی دیشب بود. اما چیزی که دوستان سبز، روی آن انگشت نقد گذاشته‌اند، بیشتر شبیه بهانه است تا نقد. سبزها با این ادعا که آقای احمدی‌نژاد، عکس ناموس موسوی را جلوی دوربین و در معرض دید چند میلیون بیننده گرفته است، او را به بی‌حیایی متهم می‌کنند!

مناظره تلویزیونی احمدی‌نژاد و موسوی

نمایش عکس سیاه و سفید زهرا رهنورد، در ابعاد ۴×۳، که عملاً از پشت نقاب تلویزیون حتی قابل تشخیص هم نبود، در حالی باعث اعتراض این دوستان شده که زهرا رهنورد، به همراه آقای موسوی، و حتی پیش از وی، در مجامع تبلیغاتی و سخنرانی ایشان وارد می‌شود، برای مردم دست تکان می‌دهد، با سوت و کف و فریاد مورد تشویق خانم‌ها و آقایان قرار می‌گیرد، و صدها عکس بزرگ و واضح و باکیفیت از او در سایت‌های خبری و غیرخبری قابل رؤیت است.

زهرا رهنورد

دوستان غیور سبز، آن زمان که آقای موسوی دست در دست خانم رهنورد به تبلیغ می‌پردازد، کجا هستند تا از به خطر افتادن ناموس او ابراز نگرانی کنند؟

© کوثر در کوثرانه | 27 نظر | برچسبها: انتخابات, تبلیغات, جریان انحرافی

آقای احمدی‌نژاد، مناظره را کاملاً غیرمنتظره شروع می‌کند. او که تا حالا در مقابل کارشکنی‌ها سکوت کرده بود، بی‌پروا و بدون هیچ درنگی، ماهیت جبهه‌گیری کاندیداها را رو می‌کند؛ ماهیتی که البته انگار برای همه رو شده بود، جز آقای میرحسین موسوی: «سه دولتِ پی‌در‌پی، در مقابل من هستند؛ با محوریت آقای هاشمی».

اسم هاشمی که می‌آید، اولین عکس‌العمل غیرمنتظره‌ی بچه‌ها دیدنی‌ست. اعتماد به نفس آقای احمدی‌نژاد را در دل تحسین می‌کنم.

آقای احمدی‌نژاد بعضی از حرف‌های دل من را در این روزها، می‌زند: «چرا باید خودمون رو شیفته‌ی قدرت نشون بدیم؟» و آنجا که محکم در مقابل موسوی می‌گوید: «شما چرا خودتون رو جای نظام می‌شونید؟»

البته احمدی‌نژاد با اقدامی نازیبا و تهدیدآمیز، از رو کردن پرونده‌ی زهرا رهنورد می‌گوید. او تقریباً در همه‌ی نوبت‌هایش، سر وقتِ اضافه، چانه می‌زند و در فرصت آخر ِ آقای موسوی، دو بار کلامش را قطع می‌کند. آقای احمدی‌نژاد، سعی می‌کند با تکرار جمله‌ی «من به شما علاقه‌مندم»،‌ آقای موسوی را بابت حسن نیتش در پندهای دلسوزانه، مطمئن کند!

احمدی‌نژاد گاهی در جبهه‌‌گیری‌اش مقابل انتقادات موسوی، دولت نهم را با دولت موسوی که در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب و بی‌ثباتی ناشی از جوانی انقلاب و جنگ روبرو بود، مقایسه می‌کند.

در تمام مدتِ مناظره، میخکوب شده‌ایم و گه‌گاه با صحبت‌های آقای احمدی‌نژاد و تکیه‌کلام‌های آقای موسوی، از جا می‌پریم. بچه‌ها با نگرانی درباره‌ی امنیت جانی احمدی‌نژاد پچ‌پچ می‌کنند.

آقای موسوی، تقریباً تا آخر مناظره به آقای احمدی‌نژاد نگاه نمی‌کند. اوائل به میز و کاغذ‌ها نگاه می‌کند. بعدتر چشم می‌دوزد به دوربین و گاهی هم به مجری نگاهی می‌اندازد، و بچه‌ها که جرئت جیک زدن ندارند، در گوش ِ هم، از لرزش صدای او می‌گویند.

آقای موسوی به وضوح، از شروع احمدی‌نژاد جا خورده است. او حرفی در مقابل احمدی‌نژاد ندارد؛ یا به کلی‌گویی می‌پردازد و به ذکر عناوینی مثل «وضع دانشگاه‌ها و جوانان» اکتفا می‌کند، یا دقیقاً برعکس، به جزئیاتی مثل «سیر همدان» می‌پردازد. آقای موسوی عملاً دستش خالی شده است. به خاطر همین هم، این نکته را که «من احساس خطر کردم» یا «دقیقاً به خاطر همین قانون‌گریزی تصمیم گرفتم در انتخابات شرکت کنم» بارها تکرار می‌کند. اطلاعات ناقصش که با استناد به «یک رابط» مطرح می‌شود، ضعف اطلاعاتی او را روشن می‌کند.

آقای موسوی تسلطش بر کلام، آن‌قدر «چیز» است… «به اصطلاح»… ضعیف است که کم‌کم بچه‌ها جای «چیز»ها را در کلامش پیدا کرده‌اند و همراهی‌اش می‌کنند. زهره آخرش نگران مترجمین هم می‌شود: «بچه‌ها! توی روابط بین‌الملل، اگه ایشون این‌جوری صحبت کنه، مترجم‌ها جای “چیز” چی می‌ذارن؟»!

«ترس» از اخم‌ها و پشت چشم نازک کردن‌های غرب، در مواضع موسوی به خوبی دیده می‌شود.

استدلال‌های موسوی، بر پایه‌ای سست بنا شده است: «اگر امریکا در حال انحلال و فروپاشیه، چرا سه بار به اونجا سفر کردید؟»! او ابتدا دفاع از خاتمی و هاشمی را به خودشان واگذار می‌کند؛ بعد طاقت نمی‌آورد و از زحمات زیاد هاشمی برای نظام و از وجهه‌ی داخلی و خارجی خاتمی صحبت می‌کند؛ و در انتها باز متذکر می‌شود که مسائل خاتمی به او ربطی ندارد!

تا به حال، همه‌ی اصلاح‌طلبان و حتی بسیاری از اصول‌گرایان، از سکوت احمدی‌نژاد در معرفی مافیای قدرت و ثروت و باند فساد گله‌مند بوده‌اند و همین نکته را چوب انتقادات خود کرده‌اند؛ امشب که احمدی‌نژاد سکوت را می‌شکند، موسوی امامزاده می‌شود و به خاطر نام بردن از افراد، در مقابل ۵۰ میلیون بیننده، برآشفته می‌شود: «گناه داره، ما مسلمونیم»!

آقای موسوی که هر لحظه در دل دعا می‌کند زمانش به پایان برسد، عملاً ۴-۵ دقیقه‌ی آخر، حرفی برای گفتن ندارد و زمان را با گشتن لای برگه‌ها و تکرار حرف‌های قبل، به پایان می‌رساند.

در نهایت وقتی آقای موسوی از مجری می‌پرسد: «چقدر دیگه وقت دارم؟» و جواب می‌شنود: «یک دقیقه»، همه ساکت می‌شویم تا آخرین سخنان او را -که حتماً باید جزء مهم‌ترین صحبت‌هایش باشد- بشنویم: «من از همه‌ی مردم تشکر می‌کنم…» و فضای اتاق است که از شدت خنده‌ی بچه‌ها، به خاطر «کم‌آوردن» آقای موسوی، می‌ترکد.

© کوثر در کوثرانه | 9 نظر | برچسبها: انتخابات, دانشگاه

احتمالا تصمیمم را گرفته‌ام که به آقای دکتر احمدی‌نژاد رأی بدهم. نمی‌گویم به هزار و یک دلیل؛ ولی مهم‌ترینش شاید این‌ها باشد:

اول: خیالم از بابت اعتقادات و وفاداری‌اش به انقلاب راحت است.

دوم: شجاعتش را دوست دارم، و این را که مثل بعضی‌ها با یک «پخ»گفتن غربی‌ها، جا نمی‌زند.

سوم: خودباوری‌اش گاهی خوب به کار می‌آید و لازم می‌شود.

چهارم: استقلالش در تصمیمات، هر چند گاهی چیزهایی را نابود کرده است، اما برایم خوشایندتر از این است که بازیچه‌ی نظرات دیگران باشد.

پنجم: عمده‌ی حامیانش، ادا و اصول‌های عجیب و غریب و لوس ندارند!

مهم: وقتی گزینه‌ی بهتری نیست، ناچارم!

.

از فرد خاصی برای شرکت در این موج دعوت نکردم. فکر کردم شاید همه دوست نداشته باشند فعلاً درباره‌ی رأی‌شان حرفی بزنند. با این حال پیشنهاد می‌کنم شما هم بنویسید.

© کوثر در کوثرانه | 15 نظر | برچسبها: انتخابات

این که همسر یک کاندیدا، به عنوان حامی شوهرش، فعالیت تبلیغاتی بکند، یک چیز کاملا طبیعی و پسندیده است و گمان نمی‌کنم کسی از عقلا انتقادی به این مسئله داشته باشد.

زن برای حمایت از همسرش، می‌تواند میتینگ‌های مختلفی بگذارد و مناظره کند. می‌تواند جاهای مختلفی برود و از برنامه‌های کاندیدا صحبت کند. حتی اگر شال سبز هم بیندازد، به نظر من ایرادی ندارد.

فقط باید وضعیت خودش را روشن کند که توی این تبلیغات انتخاباتی، قرار است به عنوان همسر آن کاندیدا حضور داشته باشد، یا یکی از هوادارها و سخنرانان تبلیغاتی‌اش. اگر مرز این دو تا مشخص بشود، خیلی از انتقادات محو می‌شود.

اگر خانم یک کاندیدا، تصمیم خودش را گرفته که یکی از سخنرانان تبلیغاتی ایشان باشد، دیگر نقش همسری را می‌گذارد توی خانه و هرگز دست در دست کاندیدا راه نمی‌رود تا گیر «روابط عشقولانه‌ای تبلیغاتی» بهشان بدهند. دیگر به عنوان یک نماد تبلیغی، در کنار کاندیدا وارد مجالس سخنرانی‌اش نمی‌شود، تا به جای کاندیدا، اول به او خوش‌آمد بگویند و برای او دست تکان بدهند و یک‌صدا نامش را فریاد بزنند و او هم بیشتر از کاندیدا برای حضار دست تکان بدهد، تا بعد هم بقیه برچسب «ابزار تبلیغات» بهش بزنند.

این جور وقت‌ها، زن درست مثل بقیه‌ی تبلیغاتچی‌های کاندیدا رفتار می‌کند؛ میتینگ برگزار می‌کند، مناظره می‌کند و جواب سؤال‌های مردم را می‌دهد. بعد شب که رفت خانه‌شان، دوباره می‌شود همسر کاندیدا.

© کوثر در کوثرانه | 7 نظر | برچسبها: انتخابات, تبلیغات, جریان انحرافی, زن

یکی از شگردهای تبلیغاتی که کاربردش عمدتا توی انتخابات‌ است، اعلام نتایج نظرسنجی و تحقیقات است. نظرسنجی‌هایی که لزوما علمی و معتبر نیستند و حتی شاید وجود خارجی نداشته باشند!

اینکه اعلام شود براساس نظرسنجی‌های صورت گرفته و یا مشاهدات، فلان کاندیدا بیشترین هوادار را دارد، در انتخابات مختلف به کرات از جانب احزاب گوناگون و کاندیداهای متعدد دیده شده است. حتما شما هم دیده‌اید که هر ستاد انتخاباتی آماری ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه بیشترین رویکرد مردم، به کاندیدای مورد حمایت آن‌هاست و آخر هم معلوم نمی‌شود که بالاخره کدام نظرسنجی درست است و کدام کاندیدا محبوب‌تر است.

این روش که در آن، به حقیقت یا غیر آن، سعی می‌شود بیشتر مردم را متمایل و راغب به یک کاندیدا نشان دهند، ازجمله روش‌های تبلیغاتی است که می‌تواند رأی کسانی را که هنوز نتوانسته‌اند کاندیدای خود را انتخاب کنند و یا نسبت به انتخاب خود اطمینان ندارند، به نفع کاندیدای مورد نظر تغییر دهد.

شبیه این رفتار را می‌توان به خوبی در فعالیت‌هایی که در حال حاضر توسط احزاب انجام می‌شود ببینیم. برای نمونه کافی است به سایت یاری‌نیوز (خاتمی‌نیوز) یک سری بزنید. روزی نیست که در این سایت خبر از ایجاد یک پرتال جدید در حمایت از آقای خاتمی و یا اعلام موجودیت یک «ستاد ملی جوانان حامی خاتمی» در فلان شهر یا فلان دانشگاه نباشد.

خبرهایی از افزایش هواداران کاندیدای مورد نظر، بدون درج کوچک‌ترین خبری از وضعیت هواداران سایر کاندیداها، یک محیط محض می‌سازد که در آن این‌گونه القا می‌شود که فقط کاندیدای منظور نظر آن‌ها، مورد پذیرش عموم مردم قرار گرفته است و طرفداران و حامیان این کاندیدا، روز‌به‌روز در شهرهای مختلف در حال افزایش‌اند و گویی از همین الان می‌شود نتیجه‌ی انتخابات آتی را حدس زد.

غافل از اینکه این یک شگرد تبلیغاتی است برای تضعیف رقبا و ربودن آرای سرگردان ومذبذب. کسی هم نیست که بپرسد نتیجه‌ی فلان نظرسنجی چقدر درست است و یا سؤالات نظرسنجی چقدر علمی بوده است و یا گردانندگان پرتالِ خبریِ فلان شهر که در حمایت از فلان کاندیدا شروع به کار کرده است، چند نفرند و آیا اصلا وجود خارجی دارند یا نه!

© کوثر در کوثرانه | 7 نظر | برچسبها: انتخابات, تبلیغات