.
گاهی وقتها عجیب دلم میخواهد به قبل برگردم. به حس و حال کودکی. به وقتهایی که من کودک بودم، دوستانم کودک بودند، دغدغههایمان کودکانه بود. برگردم به روزهایی که همه چیزمان همانطور بود که وانمود میکردیم. آزادانه میخندیدیم و راحت گریه میکردیم. مرز میان خندهها و گریههایمان به اندازهی یک شکلات کوچک بود؛ میدادند میخندیدیم، نمیدادند گریه میکردیم.
حرفهایمان را بیتوجه به مصلحت و موقعیت و عواقبش میزدیم و در دل چیزی نداشتیم. هر چه به ذهنمان میرسید، بر لبهایمان جاری میشد.
حالا میفهمم که چقدر مهم بود که کلماتمان یک معنا بیشتر نداشت تا دستمایهی «اما» و «اگر»ها شود و مقدمهی توبیخ و تشویق. الان که قبل از ادای کلمات باید آنقدر دقت کنم تا مبادا محملی شود برای برداشتهای سوء و تعابیر نابجا، قدر سادگی آن روزها را میفهمم.
این روزها دیگر کلمهها یک معنا ندارند. هر کلمهای که میگویی چند تا ایهام و ایجاز از کنارش بیرون میزند. حتی مفاهیم رنگهای ساده هم عوض شده است. شاید گل زرد هم دیگر زیبایی سابقش را از دست داده است…
(هنوز امتیازی داده نشده)
Loading ...
*** زهرا یک سال و چند ماهشه. مادرش میگفت دیروز تازه فهمیده که همهی آدما پا دارن! 
میگفت قبلا هم بهش پای آدما رو نشون داده بودم؛ اما انگار تازه دیروز، متوجهی پای خاله و داییهاش شده بوده و با ذوق و شوق پاشونو نشونم میداد و میگفت نگاه کن اینا هم پا دارن… 
خلاصه ذوقزده شده بود از کشف چیزی که هر روز جلو چشمش بوده و میدیده؛ یا بهتر بگم: جلو چشمش بوده و نمیدیده.
انگار یه جورایی ما هم شبیه زهراییم. یه عالمه چیز دور و برمون هست که نمیبینیمشون و یه موقعی، با یه اتفاقی توجهمون جلب میشه و اونوقت، انگار که کشفشون کرده باشیم، ذوقزده میشیم… مثلا چی؟ مثلا نعمتهای مادی و معنوی خدا.
امروز زهرا توجهاش به چشم مادرش بود و داشت یه کشف جدید میکرد: همهی آدما چشم دارن!
گمونم ما هم روزی یه کشف جدید بکنیم کفایت کنه!
*** شیخ رجبعلی خیاط میگفت: در گفتن لا اله الا الله راستگو باشید، اله چیزی است که دل انسان را برباید، هر چیزی که دل او را ربود، خدای اوست…
افرءیت من اتخذ الهه هواه و اضله الله علی علم
.:: آیا دیدی کسی را که هوس خود را خدای خود گرفته و خداوند او را با آگاهی (به عدم شایستگیاش نسبت به هدایت) گمراه ساخته است؟! (جاثیه/۲۳) ::.
حالا اگه گفتین هر کدوم از ما چند تا خدا داریم؟! 
(هنوز امتیازی داده نشده) Loading ...